مروری بر اثر الیاف فولادی بر خواص مکانیکی بتن ژئوپلیمری

بتن ژئوپلیمری به عنوان یکی از مهمترین مصالح ساختمانی پایدار در سالهای اخیر مورد توجه گسترده محققان قرار گرفته است. این نوع بتن با استفاده از فعال سازی قلیایی مواد آلومینوسیلیکاتی مانند خاکستر بادی، متاکائولن و سرباره تولید می شود و می تواند جایگزین مناسبی برای بتن سیمان پرتلند باشد. با وجود مقاومت فشاری مناسب، بتن ژئوپلیمری رفتار نسبتا تردی از خود نشان می دهد و مقاومت کششی و خمشی آن محدود است. به همین دلیل استفاده از الیاف به عنوان یک راهکار موثر برای بهبود رفتار مکانیکی این نوع بتن مورد بررسی قرار گرفته است. در این پژوهش نتایج شش مطالعه آزمایشگاهی در زمینه تاثیر الیاف فولادی، پلی پروپیلن و بازالت بر خواص مکانیکی بتن ژئوپلیمری مورد بررسی و تحلیل قرار گرفته است. نتایج نشان می دهد که افزودن الیاف تا مقدار بهینه می تواند موجب افزایش قابل توجه مقاومت فشاری، کششی و خمشی شده و همچنین چقرمگی شکست بتن را افزایش دهد؛ در برخی مطالعات افزایش مقاومت خمشی تا بیش از دو برابر گزارش شده است. علاوه بر این، استفاده از الیاف باعث کنترل گسترش ترک ها و کاهش نفوذپذیری بتن نیز می شود. با این حال، افزایش بیش از حد مقدار الیاف می تواند باعث کاهش کارایی بتن و کاهش مقاومت شود. نتایج این مطالعه نشان می دهد که استفاده از الیاف در محدوده بهینه می تواند عملکرد مکانیکی و دوام بتن ژئوپلیمری را به طور قابل توجهی بهبود دهد.

کلیدواژه ها:

بتن ، ژئوپلیمری ، الیاف فولادی ، مقاومت فشاری ، مقاومت کششی ، مقاومت خمشی