ارزیابی تاثیر هماهنگی شکلی سازه و معماری بر بهبود عملکرد لرزه ای ساختمانهای بلند مرتبه

طراحی ساختمانهای بلند مرتبه در مناطق لرزه خیز مستلزم درک عمیق از تعامل متقابل بین فرم کالبدی معماری و رفتار دینامیکی سازه است. فرم هندسی، پلان، توزیع جرم و سختی در ارتفاع، تغییرات حجم، تناسبات ابعادی و نحوه اتصال عناصر معماری به سیستم باربر جانبی همگی عواملی تعیین کننده در بروز، پیچش، الگوی تشکیل مفاصل پلاستیک و سطح عملکرد لرزه ای نهایی سازه هستند. هدف این پژوهش ارزیابی تحلیلی تاثیر هماهنگی شکلی سازه و معماری بر ارتقای عملکرد لرزه ای ساختمانهای بلندمرتبه است. این مطالعه بر مبنای رویکرد مروری تحلیلی و با بررسی ۱۵ منبع معتبر علمی (۱۰ منبع فارسی و ۵ منبع لاتین) صورت گرفته است. نتایج حاصل از این تحقیق نشان می دهد که جدایی رویکرد معماری از ملاحظات سازه ای منجر به ایجاد نامنظمی های هندسی، افزایش تقاضای شکل پذیری، تمرکز خرابی در زلزله های حوزه نزدیک و زلزله های پی در پی می شود. در مقابل، به کارگیری سیستم های سازه ای یکپارچه مانند دیاگرید و لوله ای، محیطی ضمن حفظ آزادی عمل معمارانه، مقاومت پیچشی و ظرفیت جذب انرژی سازه را به طور چشمگیری افزایش می دهد. نتیجه گیری نهایی این است که هماهنگی شکلی از مراحل اولیه طراحی مفهومی یک ضرورت بنیادین برای دستیابی به سطوح عملکردی مطلوب، اقتصادی و ایمن در ساختمان های بلندمرتبه محسوب می شود.

کلیدواژه ها:

هماهنگی سازه و معماری ، ساختمانهای بلند مرتبه ، عملکرد لرزه ای ، سیستم دیاگرید ، زلزله حوزه نزدیک ، مفاصل پلاستیک