روسازیهای انعطاف پذیر به عنوان یکی از رایج ترین انواع روسازی راه ها تحت تاثیر عوامل متعددی نظیر بارهای ترافیکی، شرایط محیطی، کیفیت ساخت و نگهداری نامناسب دچار خرابی های تدریجی و کاهش عملکرد می شوند. ارزیابی دقیق وضعیت روسازی و تعیین شاخصی کمی از سلامت، آن گامی اساسی در برنامه ریزی تعمیر و نگهداری، بهینه سازی هزینه ها و افزایش عمر مفید راه ها محسوب می شود. در این میان شاخص وضعیت روسازی Pavement Condition Index (PCI) به عنوان یک روش استاندارد و پرکاربرد در سطح بین المللی امکان ارزیابی سیستماتیک و عینی از نوع، شدت و تعداد
خرابی های روسازی را فراهم می آورد. هدف اصلی این مقاله
ارزیابی عملکرد روسازی های انعطاف پذیر با تکیه بر محاسبه و تحلیل شاخص PCI است. روش کار شامل بررسی میدانی یک قطعه راه مشخص و شناسایی انواع خرابی های سطحی مانند ترک های پوست سوسماری، ترک های طولی و عرضی، شیار،
افتادگی سطح، لغزنده، دست انداز و چاله ها می باشد. برای هر واحد نمونه برداری (Sample Unit)، بر اساس نوع، شدت (کم، متوسط، زیاد) و تراکم هر خرابی امتیاز کسر (Deduct Value) تعیین شده و در نهایت مقدار PCI در مقیاس ۰ تا ۱۰۰ (۰ - بسیار ضعیف، ۱۰۰ عالی) محاسبه می گردد. همچنین با تحلیل منحنی افت عملکرد روسازی بر اساس داده های PCI در مقاطع زمانی مختلف روند زوال روسازی پیش بینی شده و اولویت بندی اقدامات مرمتی از تعمیر موضعی تا بازسازی کامل ارائه می گردد. نتایج ارزیابی نشان می دهد که قطعات راه با ترافیک سنگین و زهکشی نامناسب کاهش شدیدتری در شاخص PCI داشته و اغلب در رده های «ضعیف» یا «بسیار ضعیف» قرار می گیرند. همچنین وجود
ترک های خستگی (Alligator Crack) بیشترین تاثیر منفی را بر کاهش PCI دارد، در حالی که خرابی هایی مثل چاله ها با شدت زیاد، سریع ترین نزول عملکرد را ایجاد می کنند. از سوی دیگر، روسازی هایی که به صورت دوره ای تحت عملیات ترمیم ترک و درزگیری قرار گرفته اند PCI معمولا بالاتری (معمولا بالای ۶۰) حفظ کرده و نیاز به بازسازی اساسی در آنها به تعویق افتاده است. از مزایای استفاده از روش PCI در این ارزیابی می توان به قابلیت مقایسه وضعیت قطعات مختلف راه با یک عدد استاندارد، امکان اولویت بندی عینی پروژه های تعمیر و نگهداری و همچنین ایجاد پایگاه داده قابل استفاده در سامانه های مدیریت روسازی (PMS) اشاره کرد.