بررسی تاثیر استفاده از آهک هیدراته به عنوان بخشی از فیلر در بتن آسفالتی تولید شده با مصالح سنگی گرانیتی

بتن آسفالتی یکی از پرکاربردترین مصالح در ساخت و نگهداری روسازی راه ها است که عملکرد و دوام آن به عوامل متعددی از جمله نوع سنگدانه، قیر، فیلر و کیفیت طرح اختلاط وابسته است. در میان انواع سنگدانه ها، مصالح گرانیتی به دلیل مقاومت مکانیکی مناسب و فراوانی در بسیاری از مناطق به طور گسترده در تولید مخلوط های آسفالتی مورد استفاده قرار می گیرند. با این حال ماهیت سیلیسی و اسیدی این مصالح موجب کاهش چسبندگی بین قیر و سنگدانه شده و در حضور رطوبت احتمال وقوع پدیده جداشدگی قیر از سطح سنگدانه (Stripping) را افزایش می دهد. این پدیده یکی از عوامل اصلی کاهش مقاومت، رطوبتی، افت مقاومت کششی، ایجاد شیارشدگی، ترک های حرارتی و کاهش عمر بهره برداری روسازی های آسفالتی محسوب می شود. یکی از روش های موثر برای افزایش دوام مخلوط های آسفالتی حاوی سنگدانه های گرانیتی استفاده از آهک هیدراته به عنوان بخشی از فیلر معدنی یا به عنوان افزودنی ضد جداشدگی است. آهک هیدراته با ایجاد پیوندهای شیمیایی پایدار میان قیر و سنگدانه، کاهش حساسیت مخلوط به رطوبت، افزایش سختی مناسب قیر و بهبود خواص مکانیکی مخلوط نقش مهمی در ارتقای عملکرد روسازی ایفا می کند. پژوهش های انجام شده در کشورهای مختلف نشان داده اند که جایگزینی بخشی از فیلر معدنی با آهک هیدراته یا افزودن حدود ۱ تا ۲ درصد آهک هیدراته نسبت به وزن مصالح سنگی می تواند مقاومت کششی غیر مستقیم، مقاومت در برابر رطوبت، مقاومت در برابر تغییر شکل دائمی و دوام روسازی را به طور قابل توجهی افزایش دهد. در این مقاله ضمن بررسی ویژگی های مصالح گرانیتی و مکانیزم عملکرد آهک هیدراته در مخلوط های آسفالتی، نتایج پژوهش های داخلی و خارجی مرور شده و اثر استفاده از آهک هیدراته بر مهمترین شاخص های عملکردی بتن آسفالتی مورد تحلیل قرار گرفته است. نتایج این بررسی نشان می دهد که استفاده بهینه از آهک هیدراته می تواند بدون ایجاد تغییر اساسی در فرآیند، تولید کیفیت و دوام روسازی های آسفالتی ساخته شده با مصالح گرانیتی را بهبود بخشیده و هزینه های تعمیر و نگهداری را در طول دوره بهره برداری کاهش دهد.

کلیدواژه ها:

بتن آسفالتی ، آهک هیدراته ، فیلر معدنی ، مصالح گرانیتی ، دوام روسازی