ارزیابی نقش هوشمندسازی مجتمع های مسکونی در دستیابی به شاخصهای توسعه پایدار شهری

در عصر حاضر بحران انرژی و مدیریت بهینه مصرف آن به یکی از کلیدی ترین چالشهای جهانی تبدیل شده است. در این راستا هوشمندسازی ساختمان ها با بهره گیری از سیستم های یکپارچه مدیریت ساختمان (BMS)، به عنوان راهکاری نوین و کارآمد مورد توجه ویژه قرار گرفته است. این فناوری پیشرفته با به کارگیری شبکه ای از حسگرها و عملگرها امکان پایش، کنترل و بهینه سازی همزمان عملکرد بخش های مختلف ساختمان را به صورت متمرکز و با حداقل مداخله انسانی فراهم می آورد. در این سیستم داده های محیطی توسط حسگرها جمع آوری و برای پردازش به واحد کنترل مرکزی ارسال می شوند. این واحد با اتخاذ تصمیمات هوشمند بر اساس الگوریتم های از پیش تعریف شده فرامین لازم را برای تنظیم تجهیزات صادر می کند. دستاورد این فرآیند افزایش چشمگیر بهره وری انرژی، ارتقای کیفیت زندگی ساکنان و تقویت سطح ایمنی و امنیت ساختمان است. مطالعات میدانی و شبیه سازی های انجام شده حاکی از آن است که هزینه های پیاده سازی این سیستم ها، در بازه زمانی ۳ تا ۶ سال از محل صرفه جویی های حاصل شده بازگشت کامل خواهد داشت و علاوه بر آن سبب افزایش ارزش افزوده ملک می گردد. بر اساس تحلیل سناریوهای مختلف مصرف و مدل سازی الگوی رفتار ساکنین، پتانسیل صرفه جویی تا ۳۰ درصد در مصارف انرژی قابل دستیابی است. بنابراین هوشمندسازی مجتمع های مسکونی نه تنها یک انتخاب اقتصادی، که گامی اساسی در مسیر تحقق اهداف کلان توسعه پایدار شهری و مصرف بهینه منابع به شمار می رود.

کلیدواژه ها:

هوشمندسازی ، توسعه پایدار ، شهر هوشمند ، بهینه سازی انرژی