طراحی بافت محور سازه های آبی با چارچوب یکپارچه برنامه دهی سازه ای و تاکید بر سازگاری هیدرومورفولوژیکی با بستر

زمینه گرایی و درک پیام آن ضرورتی انکارناپذیر در فرایند طراحی پروژه هایی است که در مسیر توسعه پایدار گام برمی دارند. فراتر از ابعاد کالبدی جنبه های متنوعی برای بهبود تعامل با بستر وجود دارد که می بایست از مرحله برنامه دهی معماری مورد مطالعه قرار گیرند. این پژوهش با هدف شناسایی روش های ایجاد تعامل هدفمند با زمینه و تبیین جایگاه زمینه گرایی در نظام برنامه دهی معماری انجام شده است. تحقیق به روش مصداقی با بررسی کیفی نمونه های موردی منتخب از جامعه ای گسترده صورت گرفته تا جامعیت نتایج تامین گردد. یافته ها نشان می دهد معماری زمینه گرا نه تاکید بر تقلید دارد و نه مانع نوآوری است بلکه هدف آن برقراری ارتباطی بهتر میان معماری و زمینه با تاکید بر جنبه های زیبایی شناختی و معنایی می باشد. بر اساس مقایسه شاخص های زمینه گرایی با مراحل برنامه دهی معماری ضرورت تغییر نگرش معماران مخاطبان و کارفرمایان توجه به روحیه مکان و زمان ویژگی های جغرافیایی اقلیمی و اجتماعی بستر و آموزش صحیح معماران احصاء گردید. به کارگیری این نتایج در جامعه معاصر، ایران زمینه ساز تعریف محیط مطلوب در معماری و فراتر از آن خواهد بود.

کلیدواژه ها:

سازه های عمرانی ، برنامه دهی سازه های چارچوب یکپارچه ، طراحی بافت محور