بررسی نقش فناوری های نوین ساختمانی مانند چاپ سه بعدی و بتن خودترمیم شونده در افزایش تاب آوری سازه ها در برابر بلایای طبیعی انفجار
سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 2
فایل این مقاله در 21 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
ICCACS07_0018
تاریخ نمایه سازی: 31 مرداد 1405
چکیده مقاله:
مقدمه با رشد شهرنشینی و تغییرات اقلیمی شدت و فراوانی بلایای طبیعی مانند زلزله سیل و طوفان در کنار تهدیدات انسان ساخته مانند انفجارها افزایش یافته است این پدیده ها ضعف های موجود در تاب آوری سازه های متعارف را آشکار ساخته و لزوم توجه به نوآوری در مصالح و فناوری های ساخت را برجسته نموده اند. فناوری های نوین ساختمانی همچون چاپ سه بعدی و بتن خودترمیم شونده به عنوان راهکارهایی جدید توانایی ارتقای دوام و بازگشت پذیری سازه ها را در شرایط بحرانی فراهم آورده اند. هدف این مطالعه بررسی نقش و اثربخشی این فناوری ها در افزایش تاب آوری سازه ها در برابر بلایای طبیعی و انفجار است. روش این پژوهش به شیوه مروری و تحلیلی انجام شده است ابتدا با بررسی منابع علمی و پروژه های اجرایی، مفاهیم بنیادین تاب آوری، سازه، فناوری های نوین ساختمانی و چالش های سنتی استخراج شد سپس عملکرد و مزایای فناوری هایی مانند چاپ سه بعدی، بتن خودترمیم شونده و دیگر مصالح و تجهیزات هوشمند در سازه های جدید با تکیه بر مطالعات موردی داخلی و خارجی تحلیل و ارزیابی گردید. یافته ها: بررسی ها نشان می دهد چاپ سه بعدی با کاهش زمان ساخت، کاهش هدررفت مصالح و امکان طراحی بهینه موجب افزایش یکپارچگی و انعطاف پذیری سازه ها می شود بتن خودترمیم شونده نیز با قابلیت ترمیم ترک ها بدون مداخله انسانی منجر به کاهش هزینه های نگهداری و بهبود عملکرد سازه در برابر آسیب های تکرارشونده و یا شوک های ناگهانی می گردد همچنین استفاده از مصالح نوین و سامانه های پایش هوشمند در همراهی با این فناوری ها باعث ارتقای تاب آوری سازه ها به ویژه در برابر شرایط حاد انفجاری و حوادث پیش بینی نشده گردیده است. نتیجه گیری فناوری های نوین ساختمانی نه تنها کیفیت و بهره وری سازه ها را بهبود می بخشند بلکه انقلابی در افزایش تاب آوری در برابر بلایا و انفجارها ایجاد می کنند با وجود چالش هایی مانند هزینه های اولیه و نیاز به استانداردسازی، توسعه و بکارگیری این فناوری ها می تواند نقش قابل توجهی در کاهش آسیب های سازه ای افزایش ایمنی و پایداری شهری ایفا کند پیشنهاد می شود سیاست گذاری کلان و برنامه ریزی هدفمند برای ورود این فناوری ها به صنعت ساختمان کشور مد نظر قرار گیرد.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
سعید سمیاری
دانشجوی دکتری تخصصی مهندسی عمران - سازه دانشکده فنی و مهندسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران جنوب استان تهران ایران