نقش شترداری در افزایش تاب آوری و پایداری سیستمهای دامپروری مناطق گرم و خشک

تغییرات اقلیمی خشکسالی های مکرر کاهش منابع آب و تخریب مراتع از مهم ترین چالش های پیش روی بخش دامپروری در مناطق خشک و نیمه خشک جهان به شمار می روند. در این شرایط استفاده از گونه های دامی سازگار با تنش های محیطی می تواند نقش مهمی در افزایش پایداری و تاب آوری نظام های تولیدی ایفا کند. شتر به عنوان یکی از سازگارترین دام های اهلی با شرایط اقلیمی، سخت از ظرفیت بالایی برای توسعه دامپروری پایدار برخوردار است. این حیوان به دلیل مقاومت در برابر کم آبی، توانایی استفاده از منابع علوفه ای کم کیفیت، نیاز آبی پایین و تولید محصولات ارزشمند نقش مهمی در تامین امنیت غذایی، کاهش فقر و حفاظت از منابع طبیعی دارد. هدف این مقاله مروری بررسی نقش شترداری در افزایش تاب آوری اقتصادی، زیست محیطی و غذایی سیستم های دامپروری مناطق گرم و خشک ایران است. نتایج مطالعات نشان می دهد که توسعه شترداری می تواند به عنوان یکی از راهبردهای موثر سازگاری بخش دامپروری با تغییرات اقلیمی مورد توجه قرار گیرد. با این حال توسعه پایدار این بخش مستلزم رفع چالش هایی نظیر ضعف برنامه های اصلاح نژادی، محدودیت زیرساخت ها، فرآوری، کمبود خدمات تخصصی دامپزشکی و ضعف زنجیره ارزش محصولات شتر است. در مجموع شترداری می تواند نقش مهمی در تحقق اهداف توسعه پایدار، افزایش امنیت غذایی و ارتقای تاب آوری جوامع روستایی و عشایری ایران ایفا کند.

کلیدواژه ها:

شتر ، تاب آوری ، توسعه پایدار ، تغییرات اقلیمی ، امنیت ، غذایی ، دامپروری مناطق خشک