بررسی درمانهای جراحی شکستگیهای استخوان ران در سگها

شکستگیهای استخوان ران در سگها از شایعترین آسیبهای ارتوپدی در دامپزشکی حیوانات کوچک محسوب می شوند و به دلیل نقش حیاتی استخوان ران در تحمل وزن و حرکت درمان مناسب آنها اهمیت ویژه ای دارد. در سالهای اخیر، پیشرفت تکنیکهای جراحی، طراحی ایمپلنتهای نوین و توسعه روشهای کم تهاجمی موجب بهبود نتایج درمانی و کاهش عوارض پس از جراحی شده است. هدف از این مقاله مروری بررسی جامع و به روز روشهای جراحی مورد استفاده در درمان شکستگیهای فمور در سگها و مقایسه مزایا، محدودیت ها و پیامدهای بالینی هر روش است. در این مطالعه، مقالات منتشر شده در پایگاههای معتبر علمی طی سالهای اخیر مورد بررسی قرار گرفتند و اطلاعات مربوط به تکنیکهای تثبیت داخلی و خارجی از جمله پین داخل استخوانی، پلاک گذاری، دینامیک پلاکهای قفل شونده، سیستمهای SOP، فیکساتورهای خارجی و روشهای کم تهاجمی استخراج و تحلیل شد. مطالعات اخیر نشان می دهند که استفاده از پلاکهای قفل شونده و تکنیکهای minimally invasive osteosynthesis موجب افزایش پایداری مکانیکی، کاهش آسیب بافت نرم و تسریع روند جوش خوردگی استخوان می شود. همچنین انتخاب روش جراحی مناسب به عواملی نظیر سن، وزن، نوع و محل شکستگی، وضعیت بافت نرم و تجربه جراح بستگی دارد. عوارضی مانند تاخیر در جوش خوردگی، عفونت، شکست ایمپلنت و ناهنجاریهای حرکتی همچنان از چالشهای مهم درمان محسوب می شوند. در مجموع، رویکردهای نوین جراحی همراه با برنامه ریزی دقیق پیش عمل و استفاده از ایمپلنتهای پیشرفته نقش مهمی در بهبود پیش آگهی شکستگیهای استخوان ران در سگها دارند و می توانند میزان موفقیت درمان را به طور قابل توجهی افزایش دهند.

کلیدواژه ها:

شکستگی استخوان ران ، سگ ، جراحی ارتوپدی ، فیکساتور خارجی