اثر تغذیه بر تخمیر شکمبه و عملکرد رشد در گوسفندان

گوسفند یکی از مهمترین دامهای نشخوار کننده است که نقش اقتصادی و تغذیه ای بالایی در بخش دامپروری ایفا می کند. سیستم گوارشی گوسفند بر پایه تخمیر میکروبی در شکمبه بنا شده است؛ در نتیجه جیره غذایی نه تنها بر سلامت حیوان بلکه بر فرآیندهای متابولیک و رشد نیز اثرگذار است. تخمیر شکمبه باعث تجزیه مواد فیبری، تولید اسیدهای چرب فرار (VFA)، آمونیاک و گازهای مختلف از جمله متان می شود. این مطالعه به صورت تحقیق مروری انجام شده است. با جمع آوری، مقایسه و تحلیل نتایج پژوهش های قبلی ملی و بین المللی در زمینه تغذیه دام، تخمیر شکمبه و رشد گوسفندان، سعی شده است روابط بین ترکیب جیره غذایی، نسبت انرژی به پروتئین و استفاده از افزودنی های زیستی را بر تخمیر شکمبه و شاخص های رشد مانند (ADG) و (FCR) تبیین کنند. نتایج نشان از این است که اصلاح و بهینه سازی تغذیه نه تنها بر فرآیند تخمیر شکمبه بلکه بر عملکرد کل حیوان تاثیر مستقیم دارد. تنظیم دقیق نسبت اجزای جیره انرژی، پروتئین، فیبر، استفاده هوشمندانه از افزودنی های زیستی (پروبیوتیک، اسانس های گیاهی) و رعایت اصول مدیریتی دقیق (TMR) تغذیه مرحله ای موجب حفظ تعادل اکوسیستم میکروبی شکمبه، افزایش راندمان استفاده از خوراک، کاهش تلفات انرژی به صورت متان و در نهایت دستیابی به رشد بهینه و بازده اقتصادی بالا در سیستم های پرورش گوسفند می شود.

کلیدواژه ها:

تغذیه ، تخمیر ، شکمبه ، گوسفندان ، رشد