استفاده از سطوح مختلف ترئونین و بتائین بر ریخت شناسی روده ویسکوزیته محتویات گوارشی و رطوبت بستر تحت تنش تغذیه ای به وسیله گندم در جوجه های گوشتی

صنعت طیور در حال حاضر با چالش های بسیاری از بیماری های عفونی و اختلالات تغذیه ای روبرو است. التهاب دستگاه گوارش ناشی از تنش های تغذیه ای با تغییرات ریخت شناسی مانند کاهش ارتفاع پرزها و افزایش عمق کریپت همراه است که به کاهش نسبت پرز به عمق کریپت منجر می شود. این شرایط باعث اختلال در جذب مواد مغذی، کاهش عملکرد رشد و افزایش هزینه های درمانی می شود. یکی از راهکارهای نوین برای مدیریت التهاب استفاده از مکمل های تغذیه ای نظیر ترئونین و بتائین است که هر یک نقش مهمی در بهبود سلامت دستگاه گوارش ایفا می کنند. این پژوهش جهت تعیین اثر سطوح مختلف ترئونین و بتائین بر ریخت شناسی روده و رطوبت بستر تحت تنش تغذیه ای گندم در جوجه های گوشتی انجام شد. تعداد ۲۴۰ قطعه جوجه گوشتی سویه راس ۳۰۸ به مدت ۴۲ روز در ۲۴ واحد آزمایشی با ۴ تیمار و ۶ تکرار و ۱۰ قطعه جوجه برای هر واحد آزمایشی قرار گرفتند. تیمارهای آزمایشی شامل (۱) تیمار شاهد بر اساس احتیاجات راهنمای نژاد راس، (۲) تیمار شاهد به همراه ۱۰ درصد ترئونین بالاتر از سطح توصیه شده، (۳) تیمار شاهد به همراه سطح توصیه شده بتائین در تنش، و (۴) تیمار شاهد + ۱۰ درصد ترئونین بالاتر و ۱۰ درصد بتائین بود. از روز یک تا ۱۵ جوجه ها در هر تیمار با جیره های آزمایشی مربوطه تغذیه شدند و برای ایجاد تنش از ۱۵ تا ۱۷ روزگی ۳۰ درصد گندم و از ۱۸ تا ۲۱ روزگی ۴۰ درصد گندم در جیره شاهد استفاده شد. بخش های مختلف روده باریک و محتویات روده پس از کشتار در ۲۱ روزگی برای ارزیابی ریخت شناسی روده و ویسکوزیته نمونه برداری شد. رطوبت بستر با خشک کردن بستر در آون با دمای ۱۰۵ درجه سانتی گراد به مدت ۴۸ ساعت اندازه گیری شد. ارتفاع و ضخامت پرز به طور معنی داری تحت تاثیر تیمارهای آزمایشی قرار گرفت (P=۰/۰۰۰۱). افزودن بتائین (تیمار ۳) و استفاده همزمان از ۱۰ درصد بتائین و ۱۰ درصد توصیه شده از ترئونین (تیمار ۴) سبب افزایش ارتفاع پرز در ژئوژنوم جوجه های گوشتی شد و بالاترین مقدار آن در تیمار ۴ مشاهده شد. ضخامت پرز با افزایش ترئونین در جیره افزایش یافت اما افزودن بتائین و ترئونین با هم ضخامت پرز در تیمار ۴ را کاهش داد. عمق و قطر کریپت تحت تاثیر تیمارهای آزمایشی قرار نگرفت. اثر تیمارهای آزمایشی بر ویسکوزیته محتویات روده جوجه های گوشتی معنی دار نبود. افزودن ترئونین و بتائین هر یک به تنهایی توانست رطوبت بستر را نسبت به تیمار شاهد کاهش دهد؛ با این وجود استفاده همزمان از ترئونین و بتائین در تیمار ۴ سبب کاهش بیشتر رطوبت بستر شد (P=۰/۰۰۰۱). بطور کلی، سطح ۱۱۰ درصد توصیه شده برای ترئونین همراه با ۱۰ درصد بتائین بدون تاثیر منفی بر ویسکوزیته گوارشی سبب بهبود عملکرد ریخت شناسی روده و کاهش رطوبت بستر شد.

کلیدواژه ها:

بتائین ، ترئونین ، تنش ، ریخت شناسی ، روده ، ویسکوزیته ، رطوبت بستر