اثر سطوح مختلف فیتاز، انرژی و فسفر قابل دسترس جیره بر عملکرد تولیدی مرغ های تخم گذار لاین W۳۶ در اواخر دوره تخم گذاری

این پژوهش با هدف ارزیابی سطوح مختلف آنزیم فیتاز در جیره های با انرژی قابل متابولیسم (AME) و فسفر قابل دسترس (AvP) متفاوت بر برخی شاخص های عملکرد تولیدی مرغ های تخم گذار لگهورن سویه های لاین ۳۶-W در اواخر دوره تخم گذاری انجام شد. بدین منظور ۲۵۲ قطعه مرغ تخم گذار در سن ۷۰ تا ۷۵ هفتگی در قالب یک طرح فاکتوریل ۲×۲×۲ به علاوه یک گروه شاهد منفی بدون فیتاز در ۹ تیمار و ۴ تکرار (۷ قطعه در هر تکرار) مورد بررسی قرار گرفتند. سطوح آزمایشی شامل فیتاز (۵۰۰ و ۱۵۰۰ واحد در کیلوگرم)، فسفر قابل دسترس (۰.۳ و ۰.۵ درصد) و انرژی قابل متابولیسم (۲۷۰۰ و ۲۸۰۰ کیلوکالری در کیلوگرم) بودند. شاخص های عملکردی شامل درصد تولید تخم مرغ، وزن تخم مرغ، مصرف خوراک و ضریب تبدیل غذایی ارزیابی شد. نتایج نشان داد که اثر متقابل فیتاز، فسفر قابل دسترس و انرژی جیره بر هیچ یک از شاخص های عملکردی مورد مطالعه معنی دار نبود (P>۰.۰۵). همچنین مقایسه گروه شاهد منفی با میانگین تیمارهای دریافت کننده فیتاز اختلاف معنی داری در صفات عملکردی نشان نداد. به طور کلی نتایج این مطالعه بیانگر آن است که در اواخر دوره تخم گذاری استفاده از فیتاز در سطح ۵۰۰ واحد به همراه ۰.۳ درصد فسفر قابل دسترس و ۲۷۰۰ کیلوکالری در کیلوگرم انرژی قابل متابولیسم برای حفظ عملکرد تولیدی مرغ های تخم گذار کفایت می کند و افزایش سطوح فیتاز، فسفر یا انرژی جیره منجر به بهبود معنی دار عملکرد نمی شود. این یافته ها بر امکان بهینه سازی اقتصادی جیره در مرغ های تخم گذار مسن تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

تغذیه طیور ، کارایی ، تولید ، فسفر معدنی ، جیره کم هزینه ، مرغ تخمگذار مسن