ارتباط تظاهرات عصبی دیستمپر سگ با یافته های تصویربرداری تشخیصی

دیستمپر سگ یکی از مهمترین بیماریهای ویروسی چند سیستمی است که با درگیری گسترده دستگاه عصبی مرکزی مسئول بخش قابل توجهی از آسیبهای عصبی حاد و مزمن در سگها به شمار می رود. با توجه به شدت، گستره و تغییرپذیری علائم بالینی، تصویربرداری تشخیصی به ویژه MRI به عنوان ابزار اصلی برای شناسایی الگوهای پاتولوژیک درگیر در این بیماری شناخته می شود. این مطالعه با هدف بررسی ارتباط میان تظاهرات عصبی دیستمپر و یافته های تصویربرداری تشخیصی به تحلیل مجموعه ای از تصاویر و داده های بالینی سگ های مبتلا پرداخته و الگوهای مشترک، تفاوت ها و عوامل موثر بر شدت ضایعات را توصیف می کند. نتایج نشان می دهد که بروز علائم عصبی مانند میوکلونوس، آتاکسی، تشنج، فلج اندام ها و تغییرات رفتاری ارتباط مستقیم با الگوهای مشخصی از تغییرات سیگنال در ماده سفید، مغز، مخچه و ساقه مغز دارد. شایع ترین یافته ها افزایش شدت سیگنال در توالی های T۲ و FLAIR به ویژه در نواحی پیرامون بطن ها و مسیرهای عصبی طولی است که بیانگر دمیلینه شدن، پیش رونده التهاب فعال و ادم بافتی می باشد. علاوه بر این، در برخی موارد مرحله مزمن بیماری موجب دیده شدن آتروفی مغزی یا ضایعات نکروتیک کانونی می شود که با شدت و مدت زمان علائم عصبی همبستگی دارد. استفاده از تکنیک هایی مانند DWI و ADC نیز می تواند در تمایز ضایعات فعال از مزمن یا ایسکمیک کمک کننده باشد. تحلیل تطبیقی داده ها نشان می دهد که تطابق مناسب میان نوع ضایعات تصویربرداری و الگوی تظاهرات عصبی نقش مهمی در پیش بینی پیش آگهی، انتخاب راهبرد درمانی و ارزیابی پاسخ به درمان دارد. به طور کلی، یافته ها بر اهمیت استفاده از روش های تصویربرداری پیشرفته در کنار ارزیابی بالینی برای تشخیص دقیق، پایش پیشرفت بیماری و درک بهتر پاتوفیزیولوژی دیستمپر عصبی در سگ ها تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

دیستمپر سگ ، علائم عصبی ، تصویربرداری تشخیصی