مروری بر آثار بافتی آلودگی به مژکداران در ماهی ها

اعضای شاخه ی مژکداران که از زیان بارترین انگل ها در صنعت پرورش ماهی به شمار رفته و می توانند بروز عفونت های ثانویه را در ماهی های پرورشی تسهیل کنند دست کم در یک مرحله از چرخه ی زندگی خود مژک داشته و همواره دو نوع هسته دارند: ریزهسته و درشت هسته. بیش تر انگل های مژک دار ماهی ها را می توان در سه گروه جای داد: کینتوفراگمینوفورا (Kinetofragminophora)، الیگوهیمونوفورا (Oligohymenophorea) و پروستوماتنا (Prostomatea). مژک داران رده ی کینتوماستیگوفورا مانند گونه های چیلودونلا (Chilodonella) مژک هایی دهانی دارند که اندکی با مژک های بدنی تفاوت دارند. تنها دو گونه از این انگل در ماهیان بیماری زا به شمار می روند: چ. پیسیکولا (C. piscicola) و چ هگزاستیکا (Chexasticha). گونه های چیلودونلا به اندام هایی همچون پوست و آبشش ماهی اتصال یافته و سبب ایجاد عفونت در ماهی ها به ویژه در ماهی های زینتی ماهی قرمز می شوند. ماهی های آلوده به گونه های چیلودونلا، اغلب لکه دار یا خاکستری رنگ شدن پوست ناشی از تولید بیش از حد مخاط، بی حالی، تولید مخاط چسبناک در آبشش ها، شنا کردن آهسته در نزدیکی سطح آب و کنارهای مخزن، لاغری ناشی از کاهش اشتها و گاه ضایعات آبششی و فلس ریزی نشان می دهند. بازشناسی گونه های چیلودونلا بر اساس ویژگی های ریختی تا حد زیادی بر اساس شکل سلول و مژک های دهانی صورت می گیرد. گونه ها با شمار نوارهای جنبشی ردیف های مژکی در راستای طول سلول بازشناخته می شوند. گسترش های آبشش و مخاط به طور معمول با رنگ آمیزی سیلورکلاین یا گیمسا برای مشاهده ی ریزهسته ها و درشت هسته ها رنگ آمیزی می شوند.

کلیدواژه ها:

مژک داران ، بافت شناسی ، ماهی ، میکروسکوپ نوری