بررسی اثرات اقتصادی برخی از روشهای کاهش تبخیر

تبخیر از جمله پدیده های مهم در هدر رفت منابع آبی به ویژه در مناطق خشک و نیمه خشک مانند ایران است. تبخیر ممکن است از سطح آزاد، آب، از سطح مرطوب خاک، از بارش در حال نزول و یا به صورت تبخیر و تعرق از سطح گیاهان صورت گیرد (۱). این پژوهش به ارزیابی روش های مختلف کاهش تبخیر از سطوح آزاد آبی می پردازد. روش های مورد بررسی شامل پوشش های فیزیکی، پوشش های شیمیایی، روش های مکانیکی و روش های طبیعی است. یافته ها نشان می دهد که پوشش های پلی اتیلن با کاهش ۹۱ درصدی تبخیر بیشترین بازدهی را دارند اما ممکن است موجب کاهش کیفیت آب شوند. پوشش های شیمیایی با کاهش ۴۰-۷۲ درصدی تبخیر عمر کوتاهی دارند. روش های طبیعی مانند بادشکن و لایروبی با کاهش ۳۰ درصدی تبخیر پایدارترین و سازگارترین روش ها با محیط زیست هستند.

کلیدواژه ها:

کاهش تبخیر ، پوشش های فیزیکی ، پوشش های شیمیایی ، روش های مکانیکی ، روش های طبیعی ، مدیریت منابع آب