پیامدهای شوری بر ساختار خاک و کشاورزی و راهکارهای مدیریتی در اراضی اروندکنار

افزایش پدیده شوری یکی از مهمترین تهدیدهای منابع خاک و کشاورزی در مناطق ساحلی و حاشیه رودخانه ها محسوب می شود. منطقه اروندکنار در جنوب غربی ایران طی سال های اخیر به دلیل کاهش دبی رودخانه های بالادست و نفوذ آب شور از خلیج فارس با افزایش قابل توجه شوری خاک مواجه شده است. این مطالعه به بررسی پیامدهای شوری بر ساختار خاک و سیستم کشاورزی منطقه پرداخته و با استفاده از داده های آزمایشگاهی که شامل پارامترهای PH، EC، CEC و یون های کلسیم، منیزیم، سدیم، کلر و بیکربنات می شود، اثرات این پدیده بر نفوذپذیری خاک، رشد گیاهان و سلامت نخلستان ها را تحلیل می کند. نتایج نشان می دهد که بالا بودن نسبت جذب سدیم (SAR)، درصد سدیم تبادلی (ESP) و هدایت الکتریکی (EC) موجب تغییر ساختار خاک، بسته شدن منافذ، کاهش فعالیت بیولوژیکی خاک و در نهایت نابودی نخل ها شده است. از نظر باروری، ظرفیت تبادل کاتیونی در محدوده متوسط قرار دارد و بافت خاک رسی و مواد آلی فراوان آن به دلیل باقیمانده های گیاهان و درختان تاثیر مهمی بر این پارامتر دارند. در ادامه با استفاده از تحلیل های خاک شناسی شاخص های موثر در تخریب خاک شناسایی و مجموعه ای از راهکارهای مدیریتی برای کاهش اثرات شوری و احیای اراضی پیشنهاد شده است. این اقدامات شامل شستشوی خاک، استفاده از مواد اصلاح کننده، تغییر الگوی کشت، مدیریت پایدار منابع آب و سایر موارد می باشد.

کلیدواژه ها:

شوری خاک ، رودخانه اروندرود ، آبیاری ، ظرفیت تبادل کاتیونی