بررسی وضعیت پایداری مسکن در محلات منطقه چهار شهر اردبیل

پژوهش حاضر با هدف تحلیل فضایی شاخص های کمی و کیفی پایداری مسکن در محلات منطقه چهار شهر اردبیل محلات گلمغان ایران آباد و میر اشرف انجام شده است. تمرکز اصلی بر سنجش وضعیت پایداری مسکن در چهار بعد زیست محیطی، اقتصادی، اجتماعی فرهنگی و کالبدی-عملکردی است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر ماهیت توصیفی-تحلیلی است. داده ها با استفاده از سرشماری های رسمی (۱۳۹۵) و برداشت های میدانی گردآوری شده اند. شاخص های مورد بررسی شامل تراکم نفر در واحد مسکونی، تراکم خانوار در واحد مسکونی و درصد مالکیت / اجاره نشینی است. تحلیل داده ها با استفاده از آمار توصیفی انجام گرفته است. یافته ها نشان می دهد که میانگین تراکم نفر در واحد مسکونی در محلات مورد مطالعه بین ۳.۵۷ تا ۳.۹۶ نفر متغیر است که بالاتر از میانگین شهری اردبیل (۳.۴۳) می باشد. محله گلمغان با ۳.۹۶ نفر بالاترین تراکم را دارد، همچنین تراکم خانوار در واحد مسکونی در محلات میر اشرف (۱.۰۵)، ایران آباد (۱.۰۸) و گلمغان (۱.۱۱) بیانگر وجود واحدهای مسکونی با بیش از یک خانوار است که نشانه ازدحام و کمبود فضای زیستی محسوب می شود. درصد اجاره نشینی در محلات مورد مطالعه بین ۲۶ تا ۲۸ درصد قرار دارد که نشان از پایداری سکونتی نسبتا قابل قبول اما نیازمند توجه دارد. محلات منطقه چهار شهر اردبیل، به ویژه گلمغان و ایران آباد با چالش های جدی در زمینه تراکم بالای جمعیت و خانوار در واحدهای مسکونی مواجه هستند که پایداری کالبدی و اجتماعی آنها را تهدید می کند. برای دستیابی به مسکن پایدار در این محلات، سیاست هایی نظیر نوسازی بافت های فرسوده، افزایش عرضه مسکن متناسب با بعد خانوار، بهبود دسترسی به خدمات شهری و تقویت امنیت تصرف برای خانوارهای مستاجر ضروری است.

کلیدواژه ها:

مسکن ، پایدار ، شهر اردبیل ، پایداری ، شاخص های مسکن