توسعه ضوابط و شاخصهای برنامه ریزی، طراحی و مدیریت معماری گردشگری شهری پایدار

گردشگری از سال ۱۹۸۰ تاکنون یکی از راهبردهای توسعه ی اکثر کشورهای صنعتی و در حال توسعه محسوب می شود. گردشگری منبع ارزشمند و رو به رشد درآمد، ارزآوری و اشتغال است و ابزاری موثر برای توسعه ی اقتصادی و اجتماعی فرهنگی مقاصد میزبان به شمار می آید. این در حالی است که رشد سریع و بدون برنامه آن عواقب منفی و مخربی را برای محیط مقاصد میزبان گردشگری به همراه خواهد داشت. بر همین اساس از سال ۱۹۹۰ به منظور کاهش آثار منفی، گردشگری توسعه پایدار به عنوان هدف و سیاست برنامه ریزی برای مدیریت و توسعه به ادبیات گردشگری ورود پیدا کرد. بنابراین در زمینه تولیدات، خدمات و فعالیت های پیشنهادی گردشگری و معماری گردشگری کاهش آثار زیست محیطی سازگاری این مقوله ها را با محیط زیست به خوبی مشخص می کند. نتیجتا این که استفاده از این روند با در نظر گرفتن زمینه های پایداری اقتصادی و اجتماعی - فرهنگی و تاکید بر بعد زیست محیطی و استفاده از شاخص رد پای اکولوژیکی به عنوان شاخص کلیدی می تواند برای سایر تولیدات و خدمات و فعالیت های گردشگری و معماری وابسته به آن مورد استفاده قرار گیرد تا اقدامات در زمینه مدیریت برنامه ریزی و طراحی معماری گردشگری شهری را در مسیر پایداری قرار دهد.

کلیدواژه ها:

گردشگری پایدار ، حوزه های گردشگری شهری ، معماری گردشگری شهری ، شاخص رد پای اکولوژیکی گردشگری