اثر حاصلخیز کننده های خاک و زمان مصرف نیتروژن بر شاخص سطح برگ و ماده موثره ماریتیغال

ماریتیغال به دلیل خواص دارویی برای درمان برخی بیماری ها به ویژه مشکلات کبدی اهمیت اقتصادی بالایی دارد. در راستای توسعه کشاورزی پایدار و کاهش تبعات زیست محیطی ناشی از کاربرد بی رویه کودهای شیمیایی مدیریت تلفیقی حاصلخیز کننده ها و بهینه سازی زمان مصرف عناصر غذایی ضروری به نظر می رسد. این پژوهش با هدف ارزیابی اثرات هم افزایی انواع حاصلخیز کننده های خاک زیستی، آلی و شیمیایی و زمان بندی کاربرد کود نیتروژن بر غلظت ماده موثره دانه ماریتیغال طی یک آزمایش دو ساله (۱۳۹۴-۱۳۹۶) در قالب طرح فاکتوریل و بلوک های کامل تصادفی اجرا شد. تیمارهای کودی شامل شاهد، ورمی کمپوست، سودوموناس، میکوریزا و دو سطح کود فسفره در ترکیب با سه زمان مصرف نیتروژن مورد بررسی قرار گرفتند. اثر متقابل نوع کود در زمان مصرف نیتروژن بر عملکرد دانه، عملکرد سیلیبین و شاخص سطح برگ معنی دار بود. تیمار میکوریزا با کاربرد نیتروژن در مرحله قبل از گلدهی منجر به بالاترین عملکرد دانه، عملکرد سیلیبین و شاخص سطح برگ شد. همچنین بالاترین میزان سیلیمارین نیز در تیمارهای میکوریزایی حاصل گردید. این یافته ها نشان می دهد که همزیستی میکوریزایی به ویژه با مدیریت دقیق کود نیتروژن در دوره پیش از گلدهی یک راهکار موثر و پایدار برای بهبود همزمان کمیت و کیفیت تولید ماده موثره در گیاه ماریتیغال است.

کلیدواژه ها:

سیلیبین ، سیلیمارین ، کود زیستی ، میکوریزا