نقش کشاورزی پایدار در سنجش و بررسی توسعه مناطق روستایی

انسان ها برای تامین غذای موردنیاز خود و یافتن مکانی مناسب برای سکونت به مکان های مناسب دارای منابع طبیعی (مرتع، آب، حیوانات و...) مهاجرت می کردند. از زمانی که انسان کشاورزی را آموخت و توانست ابزارهای مورد نیاز زندگی خود را بسازد به یکجانشینی روی آورد و روستاها متولد شدند. روستاها اولین مراکز اجتماعی زندگی نوین انسان محسوب می شوند. طبق تحقیقات باستان شناسان قدیمی ترین دهکده های جهان که تاکنون به وسیله حفاران پیدا شده در خاورمیانه واقع است. با رشد و تکامل مراکز روستایی و ظهور کسب وکارهایی غیر از کشاورزی (تجارت، خدمات و...) حکومت شهرها به وجود آمدند و به خاطر تمرکز بالای جمعیت در مناطق شهری توام با رشد پرشتاب صنایع و خدمات به سرعت شهرها توسعه پیدا کردند، در حالی که روستاها به کندی حرکت کردند. اهمیت محصولات کشاورزی به عنوان عمده ترین بخش مواد غذایی جمعیت جهان، برنامه ریزی در خصوص پایدار کردن تولیدات، افزایش آن را به تناسب رشد جمعیت و با در نظر گرفتن ماهیت چندکارکردی بخش کشاورزی اجتناب ناپذیر نموده است. تاثیر کشاورزی بر روی محیط زیست، امنیت غذایی جامعه و پایداری توسعه در مناطق روستایی، لزوم کارآمد کردن سیاست های حمایتی دولتی و بررسی تاثیرات اجتماعی و انسانی این حمایت ها را در اشتغال، بافت اجتماعی و الگوی سکونت روستایی و شهری در این حوزه کلان اقتصادی نشان می دهد. به عبارت دیگر، با توجه به ویژگی های خاص بخش کشاورزی نظیر کشش ناپذیری، تقاضا فسادپذیری محصولات و غیره و همچنین طبیعت چندکارکردی آن، حمایت از توسعه بخش کشاورزی و متعاقب آن تثبیت درآمد کشاورز از جمله مسائل و دغدغه های اکثر کشورهایی است که بخش کشاورزی در آنها به عنوان یک بخش پایه ای و بنیادی مطرح است.

کلیدواژه ها:

کشاورزی ، توسعه روستا پایدار ، امنیت غذایی