ساخت و ارزیابی نانوالیاف پلی وینیل الکل/ سدیم آلژینات حاوی کورکومین به عنوان سامانه رهایش موضعی دارو برای بدخیمی های پوستی

سرطان های پوستی به ویژه ملانوما از تهاجمی ترین بدخیمی های پوستی هستند که به دلیل رشد سریع و توانایی متاستاز نیازمند سامانه های دارورسانی موضعی با قابلیت افزایش غلظت دارو در محل ضایعه و کاهش عوارض سیستمیک می باشند. در این مطالعه داربست نانوالیافی مبتنی بر پلی وینیل الکل (PVA) و سدیم آلژینات (SA) حاوی کورکومین (CC) به روش الکتروریسی تهیه و به عنوان سامانه دارورسانی موضعی مورد ارزیابی قرار گرفت. تصاویر SEM نشان داد که نانوالیاف یکنواخت و بدون گره با قطر متوسط ۱۵۰ تا ۲۵۰ نانومتر تشکیل شده اند. نتایج FTIR وجود برهم کنش های هیدروژنی میان اجزای پلیمری و تثبیت موفق کورکومین را تایید کرد. راندمان انکپسولاسیون دارو حدود ۸۲ به دست آمد که نشان دهنده ظرفیت بالای ماتریس پلیمری در بارگذاری کورکومین است. آزمون های تورم و تخریب وابستگی معناداری به pH نشان دادند به طوری که بیشترین تورم و رهایش در pH ۷.۴ مشاهده شد. پروفایل رهایش دارو الگوی دو مرحله ای شامل رهایش اولیه سریع و سپس رهایش پایدار را نشان داد؛ به گونه ای که پس از ۴۸ ساعت میزان رهایش تجمعی به ۸۶ در pH ۷.۴ و ۷۸ در pH ۵.۵ رسید. آزمون MTT بر روی سلول های ملانومای انسانی A۳۷۵ نشان داد که داربست فاقد دارو زیست سازگاری بالایی (۹۴-۹۲ بقا) دارد در حالی که داربست حاوی کورکومین موجب کاهش زیست پذیری سلولی به حدود ۲۵ در ۴۸ ساعت شد که نسبت به کورکومین آزاد اثربخشی بیشتری نشان داد. در مجموع نتایج این مطالعه بیانگر آن است که داربست نانوالیافی PVA/SA/CC یک سامانه زیست سازگار و کارآمد با رهایش کنترل شده و وابسته به pH برای دارورسانی موضعی کورکومین در درمان ملانوما است.

کلیدواژه ها:

نانوالیاف ، کورکومین ، PVA/SA ، سرطانهای پوستی ، دارورسانی موضعی ، ملانوما