تاثیر روش های تئاتردرمانی بر حل مشکلات اضطرابی و کاهش تنش های روانی کودکان: تحلیل مبتنی بر نظریه اضطراب اساسی و راهبردهای دفاعی کارن هورنای

این مقاله با هدف طراحی و تبیین یک چارچوب نظری-عملی نوین برای مداخله در مشکلات اضطرابی کودکان، به تلفیق نظریه روان تحلیلی کارن هورنای و روش های نمایش درمانی می پردازد. بر اساس نظریه هورنای، اضطراب «بنیادی» ریشه در احساس ناامنی کودکی دارد و به شکل گیری «خود آرمانی» غیرواقعی و سه راهبرد دفاعی ناسازگار (حرکت به سمت، علیه و دور از مردم) منجر می شود. این ساختارهای روانی، در محیط مدرسه به صورت اضطراب عملکردی، اجتناب اجتماعی، پرخاشگری یا تمایل به انزوا تجلی می یابند. مقاله حاضر با روشی تحلیلی-تلفیقی استدلال می کند که تئاتر درمانی، با بهره گیری از مکانیسم های «فاصله زیبایی شناختی»، «بیان نمادین» و «ایجاد آزمایشگاه رابطه امن»، می تواند به طور منحصربه فردی بر هر یک از این سطوح تاثیر بگذارد. از طریق فرافکنی نمادین، خود آرمانی و نظام بایدهای آن عینیت یافته و قابل بازبینی می شود. در فضای گروهی نمایش، الگوهای دفاعی ناکارآمد در موقعیت های ساختاریافته بازتولید شده و امکان تجربه رفتارهای ارتباطی جایگزین و انعطاف پذیر فراهم می آید. همچنین، نمایش با فراخوانی خلاقیت خودانگیخته، به تقویت «خود واقعی» و کاهش شرم نوروتیک کمک می کند. درنهایت، این مقاله مدلی یکپارچه ارائه می دهد که در آن نمایش، نه به عنوان یک فعالیت مکمل، بلکه به مثابه یک مداخله عمیق نگر در نظر گرفته می شود که همزمان بر تعارضات درون روانی و الگوهای بین فردی موثر در اضطراب دانش آموزی کار می کند. کاربست این مدل در محیط آموزشی، مستلزم آموزش تسهیل گران آگاه به هر دو حوزه نظری و عملی است و می تواند گامی به سوی ایجاد فضای مدرسه ای امن تر و رشددهنده باشد.

کلیدواژه ها:

تئاتردرمانی ، اضطراب دانش آموزی ، کارن هورنای ، خود آرمانی ، راهبردهای دفاعی