اثرات تراکم ساختمان بر روابط اجتماعی ساکنین کلان شهرها

افزایش سریع جمعیت شهری که حاصل آن از هم گسیختگی پیوندهای اجتماعی خانواده ها و تضعیف سنت های فرهنگی در اغلب شهرهای بزرگ کشور است، موجب بروز مشکلات فراوانی در روابط اجتماعی گردیده است. آپارتمان نشینی به عنوان زیرمجموعه ای از زندگی شهری، یکی از موضوعاتی است که در سال اخیر، به دلیل افزایش جمعیت و به دنبال آن، نیاز به مسکن جدید ضمن گسترش، پیامدها و چالش هایی جدید را به وجود آورده است. بلندمرتبه سازی ازجمله رویکردهای مهم شهرهای بزرگ جهان است که در اثر رشد روزافزون جمعیت، کمبود و گرانی زمین و مشکلات توسعه افقی شهرها رواج یافته که قابلیت ارتباط فرد با محیط اطرافش را بسیار بی اهمیت جلوه می کند. کشور ایران دارای شهرها و سکونتگاه های متعددی است، برخی از این شهرها دارای پیشینه تاریخی طولانی هستند. در جامعه ما به دلیل تاریخی بودن و قدمت شهرها از یک سو و نبود برنامه ریزی و نظارت در هنگام ساخت وساز در آن ها از سوی دیگر مشکل بافت های فرسوده در قسمت های تاریخی شهر و همچنین در قسمت های دیگر که شاید از قدمت چندان زیادی نیز برخوردار نباشند از اهمیت خاصی برخوردار است. هر گونه تغییر در وضعیت تراکم ساختمانی اثرات محسوس و کوتاه مدت بر جامعه و کالبد محیط مسکونی بر جای می گذارد. عوارض اجتماعی، فرهنگی و زیست محیطی تصمیمات تراکم در مقیاس محلی، کیفیت زندگی ساکنین را تحت الشعاع قرار می دهد. تغییر در کیفیت زندگی منجر به تغییر در پایداری اجتماعی می شود. در حال حاضر اتفاق نظر چندانی در زمینه چیستی مفهوم کیفیت زندگی وجود ندارد. این مفهوم در حوزه های متفاوت علمی با برداشت های متفاوت به کار برده می شود. امروزه به دلیل پیشرفت تکنولوژی و ماشینی شدن امور شاهد کاهش تعاملات اجتماعی شهروندان هستیم، همچنین بلندمرتبه سازی و آپارتمان نشینی اثرات مثبت و منفی زیادی در روابط اجتماعی به همراه داشته است.

کلیدواژه ها:

تراکم ساختمان ، روابط اجتماعی ، کلان شهرها ، جمعیت شهری ، عوارض فرهنگی