بررسی نقش معماری در تداعی معانی و انتقال مفاهیم

معماری به طور کلی به عنوان تصور، طراحی، درک و ساختن در واکنش به شرایط موجود تعریف می شود. معماری به عنوان یک هنر چیزی بیش از پاسخگویی صرف به نیازهای عملکردی جهت یک برنامه ساختمان سازی می باشد. اساسا تجلیات فیزیکی معماری با فعالیت های انسانی مطابقت دارد. بااین وجود نحوه چیدمان و سازماندهی فرم ها و فضاها تعیین می کند که چگونه معماری تلاش ها را به ثمر می رساند، پاسخ ها را استخراج کرده و معانی را انتقال می دهد. هرچه کثرت معانی بیشتر باشد محیط لذت بخش تر است. مولوی ۱۳۸۵ قائل به وجود دو دیدگاه در مورد زیبایی شناسی که در فضای شهری است می باشد. گونه نخست ناشی از تجربه های لذت بخش از محیط بدون توجه به مفاهیم و اهداف عملکردی آن است و دسته دوم نوعی زیبایی شناسی است که علاوه بر عوامل حسی دانش فرهنگ و الگوهای از پیش تعیین شده نیز در آن موثر است. بدین ترتیب نوعی پیوند میان احساس، لذا ادراک زیبایی و معانی تداعی شده از منظر شهری قابل تحقق است. از این رو در این نوشتار به بررسی زیبایی شناسی فرمی، مصالح، رنگ، و کالبد و زیبایی شناسی نمادین معانی و نمادها در کنار سنجش دیگر ادراک های عمومی مردم براساس ابعاد چهارگانه ایتلسون پرداخته خواهد شد. تصویر ذهنی از یک فضای معماری کلیه ذهنیت هایی است که محرک های فضا برای ناظر به وجود می آورد زمانی که آن را با تجربیات خود، اهداف و منظورهایش مقایسه می کند.

کلیدواژه ها:

معماری ، مفاهیم ، انتقال ، روانشناسی محیط