بکارگیری هوش مصنوعی در برنامه ریزی شهری و ناهنجاری های شهرسازی

ارتباط بین هوش مصنوعی و برنامه ریزی شهری یک زمینه تحقیقاتی جدید است که از دهه گذشته اهمیت قابل توجهی در حوزه های مختلف ازجمله شهرسازی و برنامه ریزی شهری یافته است. تا کنون محققان کاربرد هوش مصنوعی را در حوزه های مختلف شهری مانند برنامه ریزی های حمل ونقل، انرژی، کاربری زمین، و ساختمان سازی بررسی کرده اند. یکی از مهم ترین کاربردهای هوش مصنوعی مدیریت حمل ونقل شهری است. پژوهشگران با توسعه سیستم هایی، از طریق استفاده از حسگرها و واحدهای محاسباتی در خودروها و زیرساخت های جاده ای، امکان ارزیابی زمان واقعی جابه جایی در بزرگراه ها را فراهم کرده اند. همچنین، با کمک سیستم هایی مانند Stmp و بهره گیری از داده های حسگرها، اینترنت اشیا، و رسانه های اجتماعی به پیش بینی جریان ترافیک و عرضه راه حل های مدیریتی می پردازند. در زمینه حفاظت از محیط زیست و کیفیت هوا، هوش مصنوعی نقش نظارت و هشدار دارد. با سیستم هایی مانند C-Air و با استفاده از میکروسکوپ و الگوریتم های یادگیری ماشینی، امکان بررسی کیفیت هوا و شناسایی ذرات موجود در آن فراهم است. این قابلیت ها به برنامه ریزان در دستیابی به شهری پایدارتر و سالم تر کمک می کند. مدیریت انرژی نیز از دیگر حوزه های کاربرد هوش مصنوعی است. پژوهشگران با استفاده از این فناوری، به پیش بینی بار الکتریکی و تشخیص مقدار انرژی مصرفی در مناطق مختلف و بررسی عواملی مانند ویژگی های ساختمان و تعداد اعضای خانواده و شغل آنها می پردازند. مدیریت منابع آبی نیز با هوش مصنوعی نشت آب را در سیستم های توزیع منطقه ای می یابد و از هدررفت آن جلوگیری و مصرف این مایع حیاتی را بهتر کنترل می کند. به طورکلی، با این سیستم در برنامه ریزی و مدیریت شهری هوشمند، امکان تصمیم گیری های خودکار و هوشمند در زمینه های مختلف فراهم است. این امر نه تنها کیفیت زندگی شهروندان، بلکه توسعه پایدار شهرها را نیز بهبود می بخشد. از این رو هوش مصنوعی نقش موثری در برنامه ریزی شهری و در نحوه برخورد با عوامل مختلف و تاثیر بر محیط شهری دارد. در این پژوهش کاربرد هوش مصنوعی در حوزه های مختلف برنامه ریزی شهری بررسی و روند شکل گیری آن در پژوهش های پیشین ردیابی می شود.