ظرفیت های فناوری های نوظهور در پایداری محیط زیست در صنایع پتروشیمی

صنایع پتروشیمی به عنوان نبض اقتصادی کشورهای نفت خیز، همواره با چالش بزرگ توازن میان «توسعه صنعتی» و «پایداری محیط زیستی» روبرو بوده اند. پژوهش حاضر با هدف واکاوی ظرفیت های فناوری های نوظهور انقلاب صنعتی چهارم و پنجم در ارتقای شاخص های زیست محیطی صنایع پتروشیمی ایران انجام شده است. روش تحقیق توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر مرور نظام مند منابع معتبر بین المللی در بازه زمانی ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۵ می باشد. نتایج این مطالعه نشان می دهد که گذار از پایش های سنتی و گسسته به سامانه های هوشمند مبتنی بر اینترنت اشیاء و هوش مصنوعی، امکان پایش لحظه ای و پیش بینی دقیق انتشار آلاینده ها را فراهم می سازد. یافته های پژوهش حاکی از آن است که بکارگیری فناوری دوقلوی دیجیتال می تواند دقت پیش بینی نشت های سمی را تا ۸۸ درصد افزایش داده و با بهینه سازی احتراق در مشعل ها، انتشار گازهای گلخانه ای را به طور معناداری کاهش دهد. همچنین، این تحقیق ضمن تبیین چالش های بومی نظیر فرسودگی تجهیزات و تحریم های فناوری، نقشه راهی سه مرحله ای برای استقرار «پتروشیمی هوشمند سبز» با تکیه بر توان شرکت های دانش بنیان داخلی ارائه نموده است.

کلیدواژه ها:

پایداری هوشمند محیط زیست ، صنعت ۵.۰ ، دوقلوی دیجیتال ، هوش مصنوعی سبز ، اینترنت اشیاء صنعتی