بررسی مولفه های مسکن منعطف با رویکرد زمینه گرایی فرهنگی در شهر مشهد (نمونه موردی: مجتمع مسکونی ششصد دستگاه)

مسکن، یکی از مهم ترین مسائلی است که مردم با آن سروکار دارند و طراحی مجتمع های مسکونی امروزی، به دلیل بی توجهی به نیازهای انسانی، زندگی فردی و اجتماعی ساکنین را با معضلاتی روبه رو کرده است. یکی از این مشکلات نبود انعطاف پذیری در طراحی فضاهاست، بدین معنی که فضا توانایی سازگاری با تغییر وضعیت زندگی ساکنینش را ندارد. اثرگذاری فرهنگ بر کالبد شهرها و معماری، از موضوعات بااهمیتی است که ملزم است تا مورد ارزیابی و پژوهش قرار گیرد. مسکن با رفتار و عادات مردم جامعه که تشکیل شده از فرهنگ است، در رابطه دوسویه است؛ لذا باید پیوندی میان مسکن و فرهنگ قرار داشته باشد؛ این در حالی است که معماری مسکن در دوران معاصر باعث تضعیف شدن رابطه میان مسکن و انسان و درنتیجه نبود هویتمندی خانه و رضایتمندی ساکنانش شده است. رویکرد این پژوهش از نوع کیفی است و برای پیشبرد و رسیدن به نتیجه گیری از روش توصیفی – تحلیلی بهره گرفته شده است. در این پژوهش روش گردآوری اطلاعات بر اساس روش میدانی و پیمایشی با ابزار پرسشنامه شکل گرفته است. نمونه موردی در این پژوهش مجتمع های مسکونی شش صد دستگاه واقع در مشهد است. در پژوهش حاضر از نرم افزار spss جهت تحلیل داده ها استفاده شده است و سپس توسط آزمون آماری به تجزیه وتحلیل داده های به دست آمده پرداخته شده است. پس ازآن از روش نتیجه گیری جهت تعیین رابطه میان متغیرها، تجزیه وتحلیل داده های کیفی مورد واکاوی قرارگرفته است. با توجه به نتایج به دست آمده ازنظر ساکنین، مولفه های آسایش اقلیمی و هماهنگی با محیط بیشترین نقش را در خانه های آپارتمان آن منطقه ایفا می کند و کمترین نقش مربوط به حس تعلق، خاطره انگیزی و حس مکان است که بایستی مولفه های آسایش اقلیمی و هماهنگی با محیط را طراحان در پژوهش های خود مورد اهمیت بیشتری قرار دهند تا ساکنین رضایت کامل از مسکن خود را داشته باشند و به فضای دلخواه و توام با آرامش رسیده باشند.

کلیدواژه ها:

مسکن ، مسکن انعطاف پذیر ، هویت ، زمینه گرایی ، زمینه گرایی فرهنگی