تعریف و استفاده از شاخص های کلیدی عملکرد در مدیریت دارایی های فیزیکی

مدیریت دارایی فیزیکی فرایندی است که در طی آن با بکارگیری از استراتژی های کلان، مدیریت منابع انسانی، مدیریت انتخاب و خرید تجهیزات، نصب و استقرار، بهره برداری، نگهداری و تعمیرات، تامین قطعه، اندازه گیری عملکرد و شناسایی و اندازه گیری ریسک و... حداکثر ارزش ممکن را در بلند مدت از دارایی های سازمان به دست می آورد. بدلیل تمرکز عمده استراتژی های مدیریت دارایی ها بر نگهداری دارایی ها، مقوله نگهداری و تعمیرات با مدیریت دارایی های فیزیکی به گونه ای به هم گره خورده که در واقع نگهداری و تعمیرات به عنوان بخش مهمی از فرایند مدیریت دارایی فیزیکی شناخته می شود. برای مدیریت بر دارایی ها و فعالیت های نگهداری و تعمیرات، نیاز به شاخص هایی است که بتواند فرایندهای مرتبط با نیروی انسانی، قابلیت اطمینان تجهیزات، هزینه های نگهداری و تعمیرات و روند اجرای فعالیت های سازمان را معرفی، پایش و سپس ساماندهی و بهبود دهد. تعریف، استفاده و بروزرسانی مستمر و پایش مدون شاخص های تعریفی برای دستیابی به اهداف کلان سازمان از جمله وظایف اصلی سازمان ها در برنامه ریزی های استراتژیک می باشد. در این چارچوب، شاخص های کلیدی عملکرد (KPIs) به منزله ابزاری تحلیلی و راهبردی، امکان ارزیابی کمی و کیفی عملکرد دارایی ها را فراهم می آورند. شاخص های متعددی نظیر میانگین زمان بین خرابی ها (MTBF)، میانگین زمان تعمیر (MTTR)، اثربخشی کلی تجهیزات (OEE)، به همراه شاخص های مالی و ریسک، ابزارهای معتبری برای پایش و بهبود مستمر فرایندها محسوب می شوند.

کلیدواژه ها:

شاخص های کلیدی عملکرد ، بهبود ، دارایی های فیزیکی ، سازمان ، اهداف کلان