بررسی رابطه بین نوبت کاری با سلامت روان و فرسودگی شغلی در بین کارکنان یک واحد پتروشیمی

این پژوهش با هدف بررسی رابطه بین نوبت کاری با سلامت روان و فرسودگی شغلی در بین کارکنان یک واحد پتروشیمی انجام شد. روش تحقیق به صورت توصیفی-تحلیلی و از نوع همبستگی بوده و نمونه ای از کارکنان نوبت کار این واحد صنعتی مورد بررسی قرار گرفت. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه های استاندارد نوبت کاری سلامت، عمومی، فرسودگی شغلی ماسلاچ و حمایت سازمانی ادراک شده بود. داده ها با استفاده از نرم افزار آماری و آزمون های توصیفی، همبستگی و رگرسیون تحلیل شدند. یافته ها نشان داد میان نوبت کاری و فرسودگی شغلی ارتباط مثبت و معناداری وجود دارد؛ به این معنا که افزایش شدت و طول دوره های نوبت کاری با بالا رفتن سطح فرسودگی شغلی همراه است. همچنین بین سلامت روان و فرسودگی شغلی ارتباط منفی مشاهده شد؛ یعنی کارکنانی که از وضعیت روانی مطلوب تری برخوردارند کمتر دچار فرسودگی می شوند. نقش حمایت سازمانی نیز به عنوان یک عامل محافظتی آشکار گردید و کارکنانی که حمایت بیشتری از سوی سازمان دریافت می کنند، فرسودگی شغلی کمتری تجربه می نمایند. مدل تحلیلی پژوهش نشان داد این عوامل به طور مشترک قادرند وضعیت فرسودگی شغلی را پیش بینی کنند و بر ضرورت توجه سازمان ها به این حوزه تاکید دارند.

کلیدواژه ها:

فرسودگی شغلی ، سلامت روان ، نوبت کاری