چارچوب محله هوشمند ۱۵ دقیقه ای، یکپارچه سازی نزدیکی شهری و فناوری هوشمند

رشد شتابان شهرنشینی و افزایش پیچیدگی های فضایی، اجتماعی و مدیریتی شهرهای معاصر، ضرورت بازاندیشی در الگوهای برنامه ریزی شهری را دو چندان کرده است. در این میان، مفهوم «شهر ۱۵ دقیقه ای» به عنوان رویکردی انسان محور برای ارتقای دسترسی محله ای و کاهش وابستگی به خودرو مطرح شده است؛ با این حال، تحقق پذیری این الگو در کلان شهرهای امروز، بدون بهره گیری از فناوری های هوشمند و مشارکت فعال شهروندان با چالش های جدی مواجه است. از سوی دیگر، رویکرد شهر هوشمند نیز اغلب به صورت مستقل و فناورمحور دنبال شده و پیوند نظام مندی با الگوی شهر ۱۵ دقیقه ای برقرار نکرده است. هدف پژوهش حاضر، تبیین چارچوبی یکپارچه برای «محله هوشمند ۱۵ دقیقه ای» و شناسایی مولفه های آن در ارتقای مقیاس محله است. روش پژوهش در این مطالعه از نوع توصیفی-تحلیلی بوده و با رویکرد کیفی انجام شده است. داده ها از طریق مطالعات کتابخانه ای، بررسی اسناد و مرور نظام مند پیشینه پژوهش گردآوری شده و تحلیل یافته ها نیز به شیوه استنتاجی و مفهومی صورت گرفته است. در مجموع، یافته ها نشان می دهد که محله هوشمند ۱۵ دقیقه ای حاصل هم افزایی سه مولفه اصلی فضایی، فناورانه و اجتماعی است و هرگونه غلبه یک جانبه یکی از این ابعاد، اثربخشی الگو را کاهش می دهد.

کلیدواژه ها:

محله ۱۵ دقیقه ای ، فاصله فیزیکی ، شهر هوشمند ، فناوری ، مشارکت شهروندان