ارزیابی تاثیر کلان داده ها و هوش مصنوعی بر بهینه سازی برنامه ریزی شهری در شهرهای هوشمند

تغییرات اقلیمی به عنوان یکی از چالش های اساسی قرن حاضر، تاثیرات قابل توجهی بر پایداری و عملکرد شهرها برجای گذاشته است. در این میان، ارتقای تاب آوری اقلیمی به عنوان رویکردی کلیدی در مدیریت شهری، مورد توجه ویژه قرار گرفته است. هم زمان، توسعه فناوری های نوین در چارچوب شهرهای هوشمند، زمینه بهره گیری از ابزارهای پیشرفته ای همچون دوقلوی دیجیتال را فراهم کرده است. دوقلوی دیجیتال با ایجاد یک مدل مجازی پویا از شهر و یکپارچه سازی داده های بلادرنگ، امکان پایش، شبیه سازی و پیش بینی شرایط مختلف را فراهم می سازد. هدف این پژوهش، تحلیل نقش دوقلوی دیجیتال در ارتقای تاب آوری اقلیمی شهرهای هوشمند با تاکید بر شهر شیراز است. روش تحقیق از نوع کاربردی و به صورت توصیفی-تحلیلی با رویکرد ترکیبی (کیفی-کمی) می باشد. داده ها از طریق مطالعات کتابخانه ای، بررسی اسناد و داده های اقلیمی و همچنین نظرات کارشناسان جمع آوری شده و با استفاده از روش های تحلیل کیفی و کمی مورد بررسی قرار گرفته اند. یافته های پژوهش نشان می دهد که دوقلوی دیجیتال از طریق یکپارچه سازی داده ها، پایش بلادرنگ، شبیه سازی سناریوهای اقلیمی و پشتیبانی از تصمیم گیری، نقش موثری در کاهش آسیب پذیری شهری و افزایش تاب آوری اقلیمی ایفا می کند. همچنین، نتایج بیانگر آن است که عواملی همچون کیفیت داده ها، زیرساخت های فناوری، هماهنگی نهادی و سطح دانش تخصصی، از مهم ترین مولفه های موثر در موفقیت پیاده سازی این فناوری هستند. در نهایت، این پژوهش با ارائه چارچوبی کاربردی، بر ضرورت به کارگیری دوقلوی دیجیتال در مدیریت شهری تاکید کرده و آن را به عنوان ابزاری کارآمد برای تحقق شهرهای هوشمند تاب آور و پایدار معرفی می کند.

کلیدواژه ها:

دوقلوی دیجیتال ، تاب آوری اقلیمی ، شهر هوشمند ، شیراز ، مدیریت شهری ، تغییرات اقلیمی