نقش سیاست های شهری در دستیابی به پایداری اجتماعی؛ مروری تطبیقی بر ادبیات جهانی

پایداری اجتماعی به عنوان یکی از ارکان اصلی توسعه پایدار شهری، نقشی کلیدی در ارتقای کیفیت زندگی، کاهش نابرابری ها و افزایش تاب آوری جوامع شهری ایفا می کند. در دهه های اخیر، سیاست های شهری در بسیاری از کشورها با هدف تقویت انسجام اجتماعی، عدالت فضایی و فراگیری گروه های آسیب پذیر طراحی و اجرا شده اند. هدف این مقاله، ارزیابی تطبیقی نقش سیاست های شهری در تحقق پایداری اجتماعی با تمرکز بر تجربه شهرهای چین است. روش تحقیق مبتنی بر مرور نظام مند و تحلیلی مطالعات منتشرشده در بازه زمانی ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۵ بوده و شامل بررسی کیفی و تطبیقی ۱۵ مقاله علمی معتبر است. در این مطالعه، سیاست های شهری در حوزه هایی همچون نوسازی و مسکن، دسترسی به خدمات، برنامه ریزی فضایی، فناوری های هوشمند، فضاهای عمومی، سیاست های طبیعت محور و سیاست های زیست محیطی عدالت محور تحلیل شده و اثرات آن ها بر مولفه های پایداری اجتماعی مورد ارزیابی قرار گرفته است. یافته ها نشان می دهند که سیاست های شهری می توانند به طور معناداری موجب تقویت همبستگی اجتماعی، افزایش رضایت شهروندان و ارتقای تاب آوری اجتماعی شوند. با این حال، چالش هایی نظیر اعیان سازی، نابرابری دسترسی مهاجران، شکاف دیجیتال، سلطه نخبگان در فرآیندهای مشارکتی و محدودیت منابع مالی، تحقق کامل پایداری اجتماعی را با مانع مواجه کرده اند. نتایج حاکی از آن است که فقدان رویکرد یکپارچه و عدالت محور در سیاست گذاری شهری می تواند به تداوم نابرابری های اجتماعی منجر شود. در نهایت، مقاله تاکید می کند که دستیابی به پایداری اجتماعی مستلزم هم افزایی میان سیاست های شهری، توجه ویژه به گروه های آسیب پذیر، مشارکت موثر شهروندان و استفاده از شاخص های ارزیابی اجتماعی در فرآیند تصمیم گیری است. این رویکرد می تواند چارچوبی کاربردی برای سیاست گذاری شهری پایدار در مقیاس ملی و بین المللی ارائه دهد.

کلیدواژه ها:

سیاست های شهری ، عدالت اجتماعی ، تاب آوری اجتماعی ، انسجام اجتماعی