مروری بر فناوریهای تولید سوخت از ضایعات پلاستیکی با استفاده از فناوری پیرولیز

افزایش چشمگیر تولید و مصرف پلاستیک در دهه های اخیر منجر به انباشت گسترده پسماندهای پلاستیکی و بروز مشکلات جدی زیست محیطی شده است. بازیافت مکانیکی پلاستیک ها با محدودیت هایی نظیر هزینه بالا، نیاز به جداسازی دقیق و افت کیفیت محصول مواجه است. در این میان بازیافت شیمیایی و به ویژه فناوری پیرولیز به عنوان روشی پایدار و کارآمد برای مدیریت پسماندهای پلاستیکی مطرح شده است. پیرولیز فرآیندی ترموشیمیایی است که در غیاب اکسیژن و در دماهای بالا، پلیمرهای زنجیره بلند را به محصولات ارزشمندی نظیر روغن، گاز و زغال تبدیل می کند. در این پژوهش، اصول و انواع فرآیند پیرولیز، پارامترهای عملیاتی موثر شامل دما، نوع راکتور، زمان ماند، نرخ گرمایش، فشار و نقش کاتالیزورها بررسی شده است. همچنین قابلیت پیرولیز انواع پلاستیک ها از جمله PET، PS، MALDE، HDPE و پلاستیک های مخلوط مورد ارزیابی قرار گرفته و بازده و کیفیت محصولات حاصل مقایسه شده است. نتایج مطالعات نشان می دهد که روغن حاصل از پیرولیز پلاستیک دارای ارزش حرارتی بالا (حدود ۴۵ MJ/kg) و خواصی نزدیک به سوخت دیزل بوده و می تواند به صورت مستقیم یا پس از بهبود، در کاربردهای انرژی و موتورهای احتراقی مورد استفاده قرار گیرد. در مجموع پیرولیز به عنوان فناوری موثر در تبدیل ضایعات پلاستیکی به سوخت نقش مهمی در کاهش آلودگی محیط زیست، بازیابی منابع و توسعه اقتصاد چرخشی ایفا می کند.

کلیدواژه ها:

پیرولیز ، تولید سوخت ، بازیافت شیمیایی ، ضایعات پلاستیکی ، روغن پیرولیز