نقد و بررسی دیدگاه مستشرقان درباره حقیقت وحی

حقانیت وحی از موضوعاتی است که همواره مورد توجه انسان ها بوده است. افرادی با تلاش و بدون پیش داوری به این حقیقت رسیدند که قرآن کلام الهی است اما غالب مستشرقان به دلیل پیش داوری ها و تعصبات و جمود فکری با انکار وحی دست به دامان ادله ای شدند تا بتوانند در سایه آنها منشا قرآن را اموری مادی، عاطفی و بشری قلمداد نمایند. این مقاله که با روش توصیفی تحلیلی نگاشته شده، سعی دارد آرای مستشرقان مطرح درباره وحی را بیان کرده و آنها را نقد و بررسی نماید. نتایج به دست آمده نشان می دهد مستشرقان مصدر قرآن را وحی الهی نمی دانند؛ بلکه آن را ناشی از بیماری، صرع، تجلیات نفسی، نبوغ، فرهنگ زمانه و اشعار عرب جاهلی و کتب آسمانی دیگر می دانند. با نگاه دقیق به نظریات آنها معلوم می شود نظریات ایشان بر مبانی سست و واهی استوار گشته و عموما برای آنها شاهدی وجود ندارد. از این رو با پیش فرض به داوری پرداخته اند و نمی توان به آنها به عنوان نظریات علمی اعتنا کرد.

کلیدواژه ها:

قرآن کریم ، مستشرقان ، وحی