اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر کیفیت زندگی بیماران تالاسمی ماژور

هدف از پژوهش حاضر اثر بخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر کیفیت زندگی بیماران تالاسمی ماژور بود. پژوهش حاضر از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون به همراه گروه کنترل با مرحله پیگیری ۳ ماهه اجرا شد. جامعه آماری شامل کلیه بیماران تالاسمی ماژور بود که به بیمارستان شهید رجایی تنکابن در سال ۱۴۰۴ جهت پیگیری درمان مراجعه کرده بودند. نمونه پژوهش به صورت نمونه گیری در دسترس شامل ۳۰ آزمودنی مبتلا به تالاسمی ماژور بودند که پس از غربالگری از طریق پرسشنامه های پژوهش آن دسته از افرادی که در پرسشنامه ها نسبت به نقطه برش دارای مشکل بودند انتخاب شدند. پس از غربالگری، ۳۰ نفر از طریق نمونه گیری تصادفی و به قید قرعه در دو گروه ۱۵ نفره قرار گرفتند یک) گروه آزمایش و یک گروه کنترل). جهت جمع آوری داده ها از پرسشنامه استاندارد کیفیت زندگی مرتبط با سلامتی (۳۶-SF) به منظور ارزیابی سیاست های بهداشتی و سنجش وضعیت سلامت جسمانی استفاده شد. تجزیه و تحلیل داده های این پژوهش با نرم افزار spss۲۶ انجام شد. نتایج نشان داد که تفاوت آماری معنی داری در اثر بخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر کیفیت زندگی در افراد مبتلا به تالاسمی ماژور وجود دارد. به عبارتی مقایسه میانگین ها نشان داد که درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد در تغییر یا افزایش کیفیت زندگی افراد مبتلا به تالاسمی ماژور موثر بوده است.

کلیدواژه ها:

تالاسمی ماژور ، درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد ، کیفیت زندگی