نقش طراحی انسان محور در ارتقای تعاملات اجتماعی در فضاهای شهری

طراحی انسان محور به عنوان رویکردی کیفی در طراحی شهری با تاکید بر نیازهای ادراکی، رفتاری و اجتماعی کاربران می تواند زمینه ساز ارتقای تعاملات اجتماعی در فضاهای شهری باشد. هدف این پژوهش، تبیین نقش مولفه های طراحی انسان محور در افزایش سطح و کیفیت تعاملات اجتماعی در فضاهای عمومی شهری است. روش تحقیق توصیفی تحلیلی بوده و داده ها از طریق مطالعات کتابخانه ای و برداشت میدانی در نمونه موردی گردآوری شده اند. شاخص های مورد بررسی شامل مقیاس انسانی، خوانایی، محیط تنوع فعالیتی، دسترسی پذیری، کیفیت مبلمان شهری و احساس امنیت بوده که تاثیر آنها بر میزان تعاملات اجتماعی کاربران تحلیل گردیده است. یافته های پژوهش نشان می دهد فضاهایی که بر اساس اصول طراحی انسان محور شکل گرفته اند، از سطح بالاتری از حضور، پذیری، ماندگاری و تعاملات اجتماعی برخوردارند و میان کیفیت کالبدی فضا و پویایی روابط اجتماعی ارتباط معناداری وجود دارد. در نتیجه توجه به ابعاد انسانی در فرآیند طراحی شهری می تواند به تقویت سرمایه اجتماعی و ارتقای کیفیت زندگی شهری منجر شود.

کلیدواژه ها:

طراحی انسان محور ، تعاملات اجتماعی ، فضای عمومی شهری ، کیفیت محیطی ، مقیاس انسانی