بررسی عددی اثر فاصله برش گیرهای پیچی بر رفتار اتصال تیر به ستون مرکب فولادی-چوبی با دال CLT و صفحه انتهایی توسعه یافته

اتصالات تیر به ستون در سازه های مرکب فولادی چوبی نقش مهمی در تامین سختی، مقاومت و عملکرد کلی سازه دارند. در این پژوهش رفتار اتصال تیر و ستون فولادی همراه با دال و صفحه انتهایی توسعه یافته، با تمرکز بر اثر فاصله برشگیرهای پیچی Coach Screw بررسی شده است. بدین منظور، ابتدا یک مدل سه بعدی اجزای محدود در نرم افزار ABAQUS توسعه یافت و با استفاده از نتایج آزمایشگاهی موجود از طریق مقایسه منحنی بار-جابجایی و الگوی گسیختگی صحت سنجی شد. نتایج نشان داد که مدل عددی قادر است رفتار اتصال را با دقت مناسبی پیش بینی کند. پس از اعتبارسنجی مطالعه پارامتریکی برای فواصل مختلف برشگیرها شامل ۱۰۰، ۱۵۰، ۲۰۰، ۲۵۰ و ۳۰۰ میلی متر انجام شد. نتایج نشان داد که کاهش فاصله برشگیرها موجب بهبود عملکرد مرکب بین تیر فولادی و دال CLT، افزایش سختی اولیه اتصال و کاهش لغزش نسبی در فصل مشترک فولاد و چوب می شود به طوری که با کاهش فاصله برشگیرها از ۳۰۰ به ۱۰۰ میلی متر، سختی اولیه اتصال از ۱۵.۱۷ به ۱۸.۹۸ کیلونیوتن بر میلی متر افزایش و لغزش نهایی از ۷۱ به ۴۶ میلی متر کاهش یافت. همچنین بیشترین ظرفیت باربری برابر با ۲۵۵ کیلونیوتن در فاصله ۱۰۰ میلی متری حاصل شد. بررسی الگوی تنش و تغییر شکل نیز نشان داد که کاهش برشگیرها سبب انتقال مد گسیختگی از لغزش اتصال به کمانش موضعی تیر و افزایش کارایی عملکرد مرکب سازه می شود.

کلیدواژه ها:

اتصال مرکب فولادی چوبی ، چوب CLT ، برش گیر Coach Screw ، صفحه انتهایی توسعه یافته ، تحلیل اجزای محدود