مروری بر پیشرفتهای اخیر و کاربردهای روش تحلیل حدی در مسائل پایداری ژئوتکنیکی

است. سپس روش تحلیل حدی به عنوان یکی از ابزارهای قدرتمند و مبنایی در مکانیک، پلاستیک نقشی تعیین کننده در برآورد پایداری و ظرفیت باربری سازه های ژئوتکنیکی ایفا می کند. هدف از این مقاله مرور نظام مند و تحلیلی دستاوردهای نوین در کاربرد قضایای کران بالا و پایین برای حل مسائل پیچیده مهندسی پی، پایداری شیب و سازه های زیرزمینی است. در این نوشتار ابتدا مبانی تئوریک روش تحلیل حدی و برتری های آن نسبت به روشهای سنتی تعادل حدی از منظر دقت ریاضی و عدم نیاز به فرضیات ساده کننده سطح لغزش تبیین شده با دسته بندی پژوهشهای اخیر، تاثیر به کارگیری معیارهای شکست غیرخطی (نظیر هوک براون و موهر-کلمب اصلاح شده) و تکنیکهای پیشرفته عددی همچون تحلیل حدی المان محدود در بهبود دقت پیش بینی ها مورد بحث قرار می گیرد. یافته های حاصل از مرور مقالات نشان می دهد که این روش در حوزه تونل سازی فشار نگهدارنده جبهه حفاری را در توده سنگهای درزه دار و شرایط آب منفذی با دقت بالایی تعیین می کند. در مبحث پایداری شیب، استفاده از مکانیزم های شکست چند بلوکی و تحلیل های لرزه ای شبه دینامیکی امکان شناسایی دقیق سطوح لغزش بحرانی را فراهم آورده است. همچنین در بخش پی های سطحی و عمیق، بررسی تداخل میدان های تنش و تعیین پوش های گسیختگی تحت بارگذاری های ترکیبی توانمندی این روش را در مدل سازی پیچیدگی های هندسی و ناهمگنی لایه های خاک به اثبات می رساند. در نهایت، ترکیب تحلیل حدی با الگوریتم های بهینه سازی، ریاضی نه تنها مرزهای ایمنی سازه ها را به صورت دقیق محصور می کند، بلکه به دلیل سرعت محاسباتی بالا و ماهیت صلب پلاستیک به عنوان جایگزینی کارآمد برای روش های عددی سنگین در طراحی های بهینه مهندسی ژئوتکنیک شناخته می شود.

کلیدواژه ها:

تحلیل حدی ، کران بالا ، کران پایین ، اجزای محدود ، پایداری سازه های ژئوتکنیکی