نقش طراحی شهری و برنامه ریزی در کاهش خطر بلایا

بلایای اخیر در شهرهای مختلف جهان از جمله زلزله های مکرر در ایران شکنندگی محیط های مصنوع را در برابر طیف گسترده ای از مخاطرات آشکار کرده و نگرانی ها درباره تاب آوری شهرها را افزایش داده است. بحث های معاصر بر چگونگی ادغام مداخلات کالبدی و حفاظتی در محیط مصنوع تاکید دارند. برای ذی نفعان متعدد دخیل در صنعت ساخت و ساز ضروری است که مسئولیت ادغام فعالیت های کاهش خطر بلایا (DRR) را در مراحل برنامه ریزی، طراحی، ساخت و بهره برداری از محیط مصنوع بپذیرند. با بهره گیری از مطالعه موردی کلانشهر مشهد در ایران، نقش ذی نفعان کلیدی در ادغام فعالیت های DRR در فرآیند طراحی شهری و برنامه ریزی ارزیابی می شود. استدلال می شود که فقدان اجماع کلی درباره نقش ذی نفعان و سطوح مشارکت آن ها وجود دارد. این مقاله اشتراکات و تفاوت های ذی نفعان کلیدی را شناسایی کرده و بر شکاف های موجود در مشارکت آن ها تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

محیط مصنوع ، کاهش خطر بلایا ، طراحی شهری ، ذی نفعان ، مشهد ، تاب آوری شهری