مدیریت چرخه عمر پروژه های عمرانی شهری و توسعه پایدار اثر کیفیت نگهداشت زیرساخت بر ایمنی، رفاه و تاب آوری شهری (مطالعه موردی: شهرضا)

مدیریت چرخه عمر پروژه های عمرانی شهری یکی از رویکردهای نوین در مدیریت زیر ساخت های شهری است که با هدف افزایش کارایی، کاهش هزینه های بلندمدت و ارتقای کیفیت خدمات شهری مورد توجه قرار گرفته است. در بسیاری از شهرهای ایران، از جمله شهرضا، تمرکز اصلی مدیریت شهری غالبا بر اجرای پروژه های عمرانی جدید بوده و موضوع نگهداشت و مدیریت چرخه عمر زیر ساخت ها کمتر مورد توجه نظام مند قرار گرفته است. در حالی که کیفیت نگهداشت زیر ساخت های شهری نقش تعیین کننده ای در ایمنی شهروندان، رفاه اجتماعی و تاب آوری شهر در برابر بحران ها دارد. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش مدیریت چرخه عمر پروژه های عمرانی شهری در ارتقای توسعه پایدار شهری در شهرضا انجام شده است. روش تحقیق از نوع توصیفی - تحلیلی بوده و داده ها با استفاده از منابع، اسنادی، گزارش های مدیریت شهری و تحلیل وضعیت زیر ساخت های شهری شهرضا گردآوری شده است. نتایج پژوهش نشان می دهد که نبود نظام یکپارچه مدیریت دارایی های شهری، محدودیت منابع مالی برای نگهداشت مستمر زیر ساخت ها و تمرکز بیش از حد بر پروژه های عمرانی جدید از جمله چالش های اصلی مدیریت زیر ساخت در شهرضا محسوب می شود. در مقابل، استقرار نظام مدیریت چرخه عمر پروژه ها می تواند با بهبود برنامه ریزی، نگهداشت، افزایش ایمنی معابر و سازه های شهری، کاهش هزینه های بلندمدت و تقویت تاب آوری شهری در برابر مخاطرات طبیعی و انسانی همراه باشد. در نهایت، پژوهش حاضر راهکارهایی از جمله استقرار نظام مدیریت دارایی های شهری، توسعه رویکرد نگهداشت پیشگیرانه، استفاده از فناوری های نوین پایش زیر ساخت و تقویت برنامه ریزی مبتنی بر داده را برای شهرداری شهرضا پیشنهاد می کند.

کلیدواژه ها:

مدیریت چرخه عمر ، پروژه زیر ساخت شهری ، توسعه پایدار شهری ، نگهداشت ، زیر ساخت ، تاب آوری شهری ، شهرداری شهرضا