طراحی مدل ساختاری مناسب سازمان های ایرانی با رویکرد تلفیقی مدرنیسم و پسامدرنیسم

تحولات سریع محیطی، توسعه فناوری های نوین، پیچیدگی روابط اجتماعی و اقتصادی و تغییر انتظارات نیروی انسانی، سازمان های ایرانی را با ضرورت بازنگری در ساختارهای سنتی و بوروکراتیک مواجه کرده است. بسیاری از سازمان های ایرانی همچنان بر الگوهای مدرنیستی مانند سلسله مراتب رسمی، تمرکز تصمیم گیری، تقسیم کار تخصصی، قوانین ثابت و کنترل اداری متکی هستند. این الگوها اگرچه موجب نظم، ثبات، هماهنگی و پاسخگویی می شوند، اما در محیط های متغیر و پیچیده امروز به تنهایی پاسخگوی نیاز سازمان ها نیستند. از سوی دیگر، رویکرد پسامدرنیسم با تاکید بر انعطاف پذیری، ساختارهای شبکه ای، مشارکت کارکنان، چندصدایی، یادگیری سازمانی، خودسازمان دهی و معناگرایی می تواند زمینه افزایش نوآوری، چابکی و سازگاری سازمانی را فراهم سازد. هدف این پژوهش، طراحی مدل ساختاری مناسب برای سازمان های ایرانی با رویکرد تلفیقی مدرنیسم و پسامدرنیسم است. در این مدل تلاش می شود میان نظم و انعطاف، کنترل و اعتماد، تمرکز و عدم تمرکز، رسمیت و خلاقیت، و ساختار سلسله مراتبی و شبکه ای تعادل برقرار شود. پژوهش حاضر از نظر هدف، کاربردی و از نظر ماهیت، توصیفی تحلیلی است. نتایج نشان می دهد که ساختار تلفیقی و بومی شده می تواند برای ارتقای اثربخشی، چابکی، نوآوری و پاسخگویی سازمان های ایرانی مناسب باشد.

کلیدواژه ها:

ساختار سازمانی ، سازمان های ایرانی ، مدرنیسم ، پسامدرنیسم ، ساختار تلفیقی ، چابکی سازمانی