بررسی ساختاری و ارتباط میان محل زندگی مردم عادی و مردم خاص در دوران پیش از اسلام

شهرهای کهن ایران در کنار نقش ارزشمند فرهنگی و تاریخی نشان دهنده محل زندگی ایرانیان و سبک زندگی بوده است. به نحوی که با بررسی آن می توانیم به نوع ساختار و زندگی مردم پی ببریم. ایرانیان در ساخت شهر شدند در آنان های خود به سبک های مختلفی عمل کرده اند. اما همیشه بر پایه بعضی از اشکال هندسی و مسیرهای حرکتی خود استوار بوده اند. مردم ایران همواره در دوران پیش از اسلام در دوران حکومت مادها، هخامنشیان، اشکانیان و ساسانیان در نظام شهرسازی به دو طبقه خاص تفکیک می شدند. بخشی از آنان که به طبقه اشرافی تر تقسیم می شدند (در بهترین حالت در دوران اشکانی ۱. اشرافیت دودمانی ۲. دیوانسالاران و نظامیان ۳. مغان و روحانیون ۴. اشرافیت دهقانی ۵. بازرگانان و پیشه وران) در شار اصلی با برج و بارو زندگی می کردند و بخش دیگر مردم که مردمان عادی بودند و از لحاظ درآمدی به طبقه پایین تری مربوط بودند، در بخش بیرونی شار زندگی می کردند که از لحاظ تاریخی مطالب و بقایای خیلی کمی از آنان باقی مانده است. اما ارتباط آنان با شار غیرقابل انکار است. با توجه به دینی بودن حکومت های ایران باستان و ارتباط مردم با معبد این ارتباط بین شهر و شار به وضوح دیده می شود. این نظام ارتباطی باعث نزدیکی شهرهای بیرونی به شار شده و هدف ما بررسی این ارتباط در میان مردم عادی و مردم خاص در ایران باستان است. و با بررسی برخی از شهرهای بجا مانده از ایران باستان چگونگی این ارتباط و مسیرهای اتصال شار و شهر و نوع هندسه ساخت شار و فاصله آن با شهر و ارتباط مردم با بازار و معبد و حکومت مورد بررسی قرار می گیرد. این ارتباط می تواند سطح زندگی و اختلاف طبقاتی بین مردم در زمان پیش از اسلام را هم به وضوح نشان دهد.

کلیدواژه ها:

شهرسازی ایرانی ، شهر مردم در ایران ، شارسازی ایرانی ، شهر مردم عادی در ایران