حکمرانی هوشمند و تاب آوری شهری تلفیق فناوری های نوین و مشارکت شهروندی در مدیریت بافت های فرسوده

حکمرانی هوشمند شهری به عنوان یکی از ارکان کلیدی توسعه پایدار نقش مهمی در ارتقای کیفیت مدیریت شهری، افزایش شفافیت، بهبود مشارکت شهروندان و کارآمدی نظام تصمیم گیری دارد. با پیشرفت فناوری های نوظهور مانند اینترنت اشیاء، کلان داده، هوش مصنوعی، بلاکچین و سیستم های مشارکت دیجیتال، مدل های جدید حکمرانی شهری در حال شکل گیری اند. این پژوهش با هدف ارائه یک مدل تلفیقی حکمرانی هوشمند ابتدا ادبیات موجود در سطح جهانی را مرور کرده، سپس چالش های اصلی حکمرانی شهری ایران را تحلیل می کند. روش تحقیق ترکیبی است؛ مرور نظام مند ادبیات، تحلیل مضمون داده های اسنادی، و مقایسه تطبیقی با شهرهای موفق (سنگاپور، هلسینکی، بارسلونا). یافته ها نشان می دهد که سه عامل اصلی یعنی شکاف داده ای، ضعف مشارکت دیجیتال و ناهماهنگی نهادی مهم ترین مانع توسعه حکمرانی هوشمند در ایران هستند. در پایان یک مدل پنج لایه شامل نهادسازی، هوشمندسازی داده، محوری مشارکت، دیجیتال، فناوری های هوشمند و تاب آوری شهری ارائه می شود. مدل پیشنهادی می تواند به عنوان نقشه راهی برای مدیریت هوشمند و تاب آور بافت های فرسوده در ایران مورد استفاده قرار گیرد. نتایج این پژوهش می تواند مبنای مناسبی برای سیاست گذاری و تصمیم گیری مدیران شهری در زمینه نوسازی و بهسازی بافت های فرسوده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

حکمرانی ، هوشمند ، تاب آوری شهری ، بافت فرسوده ، فناوری های نوین ، مشارکت شهروندی ، توسعه پایدار