بررسی تعامل زیرساختهای شهرسازی و چارچوبهای حقوقی در تحقق شهر هوشمند و توسعه شهری پایدار؛ مطالعه موردی کلان شهر تهران

کلان شهر تهران با سرمایه گذاری در زیرساختهای هوشمند با «شکاف دیجیتال حقوقی» مواجه است که در آن قوانین از سرعت پیشرفت فناوری عقب ترند. این شکاف چالش های جدی برای تحقق شهر هوشمند و توسعه پایدار ایجاد کرده و این پژوهش به تحلیل این تعامل می پردازد. این پژوهش با هدف تحلیل این تعامل با رویکرد کیفی و روش توصیفی تحلیلی داده های خود را از طریق مصاحبه با ۲۰ خبرگان و تحلیل اسناد گردآوری کرد. تحلیل داده ها با استفاده از تحلیل تماتیک و بر اساس شش شاخص کلیدی صورت گرفت. یافته ها نشان می دهد که چارچوب های حقوقی موجود، به جای تسهیل گری به مانعی جدی برای تحقق شهر هوشمند تبدیل شده اند. این شکاف دیجیتال-حقوقی باعث گسست میان تیم های فنی و حقوقی، فرآیندهای بوروکراتیک پیچیده و سرکوب نوآوری شده است. در نتیجه، شکاف دیجیتال و نابرابری اجتماعی در تهران تشدید می شود و تعارضات با اهداف زیست محیطی و عدم توجه به بستر حقوقی فقهی کشور ریسک های پذیرش اجتماعی را افزایش می دهد.

کلیدواژه ها:

زیرساختهای هوشمند ، چارچوبهای حقوقی ، توسعه پایدار شهری ، شکاف دیجیتال-حقوقی ، کلان شهر تهران