ارزیابی راهکارهای توسعه پایدار در برنامه ریزی شهری با رویکرد استفاده مجدد از فضاهای متروکه

در دهه های اخیر گسترش بی رویه شهرها و تغییرات ساختاری در کاربری های شهری منجر به افزایش تعداد فضاهای متروکه در بافت های مختلف شهری شده است. این فضاها به عنوان منابعی نهفته و بالقوه برای تحقق اهداف توسعه پایدار در شهرسازی شناخته می شوند. پژوهش حاضر با هدف ارزیابی راهکارهای موثر در استفاده مجدد از فضاهای متروکه در چارچوب برنامه ریزی شهری پایدار انجام شده است. در این مطالعه با بهره گیری از روش توصیفی-تحلیلی ابتدا به بررسی مفهومی فضاهای متروکه و معیارهای پایداری پرداخته شده و سپس نمونه هایی از پروژه های موفق بین المللی تحلیل شده اند. نتایج تحقیق نشان می دهد که بازآفرینی این فضاها می تواند تاثیرات مثبتی در زمینه های زیست محیطی (کاهش فشار بر زمین های بکر)، اجتماعی (افزایش سرزندگی شهری) و اقتصادی (ایجاد فرصت های جدید سرمایه گذاری) داشته باشد. در پایان راهکارهایی چون سیاست گذاری یکپارچه، مشارکت جامعه محلی و بهره گیری از ظرفیت های بخش خصوصی برای اجرای پروژه های بازآفرینی پیشنهاد شده اند.

کلیدواژه ها:

توسعه پایدار ، بازآفرینی شهری ، استفاده مجدد ، تطبیقی ، بهره وری فضایی ، تاب آوری شهری