تحلیل تطبیقی توسعه پایدار شهری در کلانشهرهای ایران و یک نمونه جهانی

توسعه پایدار شهری به عنوان چارچوب کلیدی برنامه ریزی شهری، معاصر بر تعادل پویا بین ابعاد محیط زیستی، اجتماعی و اقتصادی تاکید دارد. کلانشهر تهران با چالش هایی نظیر آلودگی هوا (شاخص کیفیت هوا بالای ۱۵۰)، نابرابری فضایی، و سهم کمتر از ۳۰ حمل و نقل عمومی در سفرهای درون شهری مواجه است. در مقابل سئول با اجرای سیاست هایی مانند احیای رودخانه چئونگ گیه چون و توسعه شبکه یکپارچه حمل و نقل عمومی (پوشش ۸۰ سفرها) به الگویی موفق در پایداری شهری تبدیل شده است. این پژوهش با روش تطبیقی-تحلیلی و با استناد به داده های ثبتی و شاخص های کلیدی (حمل و نقل، فضای سبز، انرژی) به مقایسه دو شهر می پردازد. یافته ها حاکی از آن است که تهران با چالش های حکمرانی متمرکز و نبود مشارکت شهروندی روبه روست، در حالی که سئول با تمرکز بر فناوری و حکمرانی محلی به پایداری دست یافته است. نتایج نشان می دهد که اتخاذ سیاست های مبتنی بر فناوری، توزیع عادلانه خدمات شهری و ارتقای کیفیت زندگی محله محور می تواند پایداری تهران را بهبود بخشد.

کلیدواژه ها:

توسعه پایدار ، شهری ، تهران ، سئول ، حمل و نقل ، پایدار ، مشارکت شهروندی ، بازآفرینی شهری ، شهر هوشمند