ارزیابی تاثیر الگوی شهر فشرده بر آسیب پذیری شهری در شهر تبریز

در دهه های اخیر رشد سریع شهرنشینی و گسترش افقی شهرها موجب بروز چالش های متعددی در مدیریت شهری شده است. در این میان الگوی شهر فشرده به عنوان یکی از رویکردهای مطرح در برنامه ریزی شهری با هدف استفاده بهینه از زمین، کاهش پراکندگی شهری و افزایش کارایی خدمات شهری مورد توجه قرار گرفته است. با این حال، تراکم بالای جمعیت و فعالیت ها در این الگو می تواند پیامدهایی در زمینه افزایش آسیب پذیری شهری در شرایط بحران به همراه داشته باشد. هدف این پژوهش ارزیابی تاثیر الگوی شهر فشرده بر میزان آسیب پذیری شهری در شهر تبریز است. روش تحقیق در این پژوهش توصیفی-تحلیلی بوده و داده های مورد نیاز از طریق مطالعات کتابخانه ای و تحلیل اسناد شهری گردآوری شده است. در این پژوهش شاخص هایی نظیر تراکم جمعیتی، دسترسی به فضاهای باز، شبکه معابر و توزیع خدمات شهری مورد بررسی قرار گرفته اند. نتایج پژوهش نشان می دهد که در صورت مدیریت مناسب تراکم، توسعه الگوی شهر فشرده می تواند موجب افزایش کارایی زیرساخت ها و کاهش گسترش بی رویه شهری شود؛ اما در صورت عدم توجه به ظرفیت های زیرساختی و فضاهای باز، این الگو می تواند میزان آسیب پذیری شهری را در شرایط بحران افزایش دهد.

کلیدواژه ها:

شهر ، فشرده ، آسیب پذیری شهری ، تاب آوری شهری ، برنامه ریزی شهری ، تبریز