طراحی مدل روابط عمومی روایتگر برای افزایش تعلق خاطر شهروندان به فضای شهری

روابط عمومی در سازمان های شهری به طور سنتی بر اطلاع رسانی یک سویه متمرکز بوده است؛ رویکردی که با کاهش تعلق خاطر شهروندان به مکان شهری و افزایش انتظارات شهروندی در عصر دیجیتال همخوانی ندارد. پژوهش حاضر با هدف طراحی مدل نظری روابط عمومی روایتگر برای افزایش تعلق خاطر شهروندان به مکان شهری و با استفاده از رویکرد کیفی و روش تلفیق نظری انجام شده است. یافته های پژوهش به طراحی مدلی انجامید که دارای پنج مولفه کلیدی شامل اصالت، روایی، چندصدایی، هم آفرینی، تداوم و پویایی و پیوند با مکان است. این مدل فرایندی شامل سه مرحله متوالی می شود: مرحله اکتشاف (شناسایی راویان محلی، نقشه برداری روایی و مستندسازی خاطرات جمعی)، مرحله بازآفرینی (بازنویسی به زبان معاصر، چندرسانه ای سازی و اعتبارسنجی تاریخی) و مرحله اشاعه مشارکتی (مشارکت شهروندان در روایت، بسترهای تعاملی و تقدیر از راویان محلی). پیامد نهایی مدل افزایش تعلق خاطر سه بعدی شهروندان (شناختی، عاطفی و رفتاری) به مکان شهری است. این مدل چارچوبی نظری کاربردی برای تحول روابط عمومی شهری از اطلاع رسان به روایتگر ارائه می دهد. اجرای آن نیازمند سه پیش شرط بنیادین یعنی ساختار سازمانی حمایتگر، فرهنگ شنیداری سازمانی و سرمایه نمادین غنی شهر است.

کلیدواژه ها:

روابط عمومی ، روایتگری ، حس مکان ، تعلق خاطر ، فضای شهری