بررسی نقش آمار و برنامه ریز در فرآیند برنامه ریزی شهری مطالعه موردی شهرداری کرمانشاه

برنامه ریزی شهری شامل تکنیک هایی همچون پیش بینی رشد جمعیت، منطقه بندی، نقشه برداری جغرافیایی و آنالیز آن، تحلیل فضای پارک خودروها، بررسی تامین آب، شناسایی الگوها و مسیرهای حمل و نقل، تشخیص میزان تقاضای تامین غذا، تخصیص خدمات بهداشتی و اجتماعی و تحلیل تاثیر استفاده از زمین می باشد. در نظام شهری، شهرداران نقش رئیس اصلی اجرایی شهر را بر عهده دارند و شهرداری با توجه به الگو و شاخص های حاکمیت شهری می تواند در مدیریت و برنامه ریزی شهری نقش داشته باشد. برنامه ریزان به عنوان میانجی گران بین شناخت و کنش جایگاه مهمی در به ثمر رسیدن مطلوب ها در فرایند برنامه ریزی هر جامعه ای دارند. این مقاله می کوشد برنامه ریزی و جایگاه برنامه ریزان علم گرا و فنی گرای کنونی کشور را بررسی و ضرورت تغییر روش برنامه ریزی به روش های اجتماع محور و سیاست محور را یادآوری کند و برنامه ریزان را به بازتعریف جایگاه خود در برنامه ریزی دعوت نماید. در این مقاله تلاش شده است ابتدا از طریق مطالعات اسنادی انتقادهای اصلی وارد شده بر برنامه ریزی فنی و سنتی که برنامه ریزی غالب در کشور است بررسی شود و سپس این انتقادها در روند مطالعات کشور مورد کنکاش قرار گیرند. از آنجایکه بخش عمده ای از مطالعات کشور توسط شرکت های مهندسان مشاور صورت می گیرد؛ از طریق مصاحبه با مدیران عامل بزرگ ترین شرکت های مهندسین مشاور کشور چالش های پیش روی برنامه ریزان مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفته است. این مطالعه نشان می دهد نقش برنامه ریزان در بین اضلاع اصلی جامعه یعنی دولت و اجتماع جانبدارانه ناقص و پر ایراد است، برداشت های برنامه ریزان از برنامه ریزی نیز بسیار ناپخته، یخ زده و تغییر نیافته است و برنامه ریزی به واسطه ویژگی جانبدارانه و درونی شده در درون ساختار دولت یک طرفه و کاسب کارانه شکل گرفته است.

کلیدواژه ها:

آمار ، برنامه ریز ، برنامه ریزی شهری ، شهرداری