شناسایی راهبردهای طراحی اریکه خواب درمانی با رویکرد معماری شفابخش بر اساس تحلیل SWOT

خواب به عنوان یکی از اساسی ترین نیازهای زیستی انسان نقش تعیین کننده ای در حفظ سلامت جسمی، تعادل روانی و عملکرد شناختی دارد. در سال های اخیر افزایش اختلالات خواب و تنش های ناشی از زندگی شهری ضرورت توجه به کیفیت محیط های معماری را بیش از پیش آشکار ساخته است. با وجود گسترش مطالعات پزشکی در حوزه خواب، نقش ویژگی های کالبدی فضا در ارتقای کیفیت خواب کمتر به صورت منسجم مورد بررسی قرار گرفته است. پژوهش حاضر با هدف تبیین ارتباط میان شاخص های کیفیت محیط معماری و بهبود خواب با تاکید بر رویکرد انسان محور انجام شده است. روش تحقیق توصیفی-تحلیلی بوده و داده ها از طریق مطالعات کتابخانه ای منابع معتبر علمی و بررسی میدانی نمونه های مرتبط گردآوری شده اند. یافته های پژوهش نشان می دهد عواملی نظیر نور طبیعی کنترل شده، نظم فضایی، کاهش آلودگی صوتی، تهویه مناسب و حضور عناصر طبیعی می توانند در کاهش تنش های روانی و ارتقای کیفیت خواب موثر باشند. نتایج این تحقیق بر ضرورت توجه به اصول معماری درمان محور و طراحی آگاهانه فضاهای اقامتی و استراحت تاکید داشته و نشان می دهد کیفیت محیط کالبدی می تواند به عنوان عاملی مکمل در بهبود سلامت خواب مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

معماری ، معماری شفابخش ، اختلالات خواب ، نوروساینس در معماری ، محیط درمانی